Acht conclusies na de kasseiklassiekers 2026

Analyse Met Parijs-Roubaix 2026 staat er een punt achter de kasseienklassiekers van 2026. Van Omloop Het Nieuwsblad tot en met de Hel van het Noorden hebben we negen wedstrijden op kasseien gehad, met zeven verschillende winnaars bij de mannen. Bij de vrouwen waren dat zeven winnaressen en acht kasseikoersen. WielerFlits zet de acht belangrijkste conclusies op een rij.

Mathieu van der Poel en Jasper Philipsen bewijzen het gelijk van Alpecin-Premier Tech

Afgelopen winter was er veel te doen om het vertrek van het sterke middenveld bij Alpecin-Premier Tech. Termen als ‘leegloop’ en ‘kwaliteitsverlies’ staken de kop op door het vertrek van onder meer Gianni Vermeersch, Quinten Hermans, Timo Kielich en Xandro Meurisse. Tot onbegrip van de broers Christoph en Philip Roodhooft, eigenaren van de ploeg. Zij vonden juist dat ze goedkoper én versterkt uit de transferwinter kwamen. We stellen vast dat ze in ieder geval niet zwakker zijn geworden. En ja, een ploeg is nog altijd zo sterk als hun beste man. Maar daarover bestaat geen twijfel.

foto: fotopersburo Cor Vos

Het Belgische WorldTeam won met Omloop Het Nieuwsblad, E3 Saxo Classic (beide Mathieu van der Poel), Nokere Koerse en In Flanders Fields (tweemaal Jasper Philipsen) vier van de negen kasseiklassiekers. Na jaren met vele Monumentale zeges zat die er dit voorjaar weliswaar niet bij, maar toch kun je zeker niet spreken van een slecht voorjaar. Nieuwkomers als Florian Sénéchal en met name Jonas Geens wisten zich direct te bewijzen, terwijl het inslikken van de transfer naar Soudal-Quick-Step door Edward Planckaert zich misschien wel het meest heeft uitbetaald.

De sprintaantrekker van Philipsen was dit voorjaar van goudwaarde in het positioneren van de kopmannen. Tel daarbij op dat de rol die Tibor Del Grosso in het voorjaar kan spelen komend seizoen nóg groter zal zijn (vanwege een natuurlijke ontwikkeling) en je kunt stellen dat de broers Roodhooft gelijk hebben gekregen. De enige fout die je ze dit voorjaar kunt verwijten, is de keuze om niet iedereen met dezelfde pedalen te laten rijden in Parijs-Roubaix. Kan MVDP verder op de fiets van Philipsen in het Bos van Wallers, dan ziet de wereld er afgelopen zondag wellicht heel anders uit.

Wout van Aert zorgt ervoor dat Tadej Pogacar met enige tegenzin terugkeert in de klassiekers

Het sentiment vanuit Radio Peloton klonk na de Ronde van Vlaanderen luid en duidelijk. Als Tadej Pogačar óók Parijs-Roubaix had gewonnen, was de Sloveen niet snel weer teruggekeerd naar de Helleklassieker. En na zijn zege in Milaan-San Remo beloofde hij ook al weg te blijven van de Italiaanse wegen aan de kust. Wellicht had hij een Ronde van Vlaanderen altijd nog wel gereden, maar de vraag is of dat had gepast in zijn uitdaging om de drie grote rondes in één seizoen te rijden. Naar verluidt is het een gedachtenspinsel waar Pogačar nu op broedt voor 2027 en verder. Let wel: drie grote rondes in één seizoen om te winnen.

foto: fotopersburo Cor Vos

Na twee deelnames en evenzoveel tweede plaatsen is het duidelijk dat de Sloveen de kracht heeft om ook Parijs-Roubaix te winnen. Het enige Monument dat hij nog nooit won. Waar hij in 2025 nog zijn meerdere moest erkennen in Mathieu van der Poel (die de druk dermate opvoerde dat Pogačar onderweg ten val kwam), kwam hij nu al verder. In een sprint-a-deux verloor hij van Wout van Aert. Die daarmee hoogstpersoonlijk ervoor zorgde dat de rekening van Pogačar met de klassiekers nog altijd openstaat. Maar of we hem in 2027 alweer terugzien in Roubaix? “Ik kan geen ‘nee’ zeggen… Laten we het de tijd geven, we zien wel”, zei hij daar schouderophalend over.

Duidelijke visie Visma | Lease a Bike werpt eindelijk hun vruchten af

Bij Visma | Lease a Bike jagen ze al jaren op Monumentale zeges in de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Afgelopen winter maakte de ploeg duidelijk dat ze meer dan ooit voor alle vijf de Monumenten willen strijden dit seizoen. Want – zo zei Head of Racing Grischa Niermann in januari tegen WielerFlits – de Ronde van Lombardije en Luik-Bastenaken-Luik zijn altijd een ondergeschoven kindje geweest. Dat resulteerde in de harde keuze om Matteo Jorgenson geen Vlaamse klassiekers meer te laten rijden.

Omdat de Amerikaan zich nu volledig toespitst op de heuvelklassiekers én door het vertrek van Dylan van Baarle, Tiesj Benoot en Olav Kooij, werd het sterke collectief dat Visma | Lease a Bike altijd kon uitspelen in de kasseiklassiekers fors uitgekleed. Met Christophe Laporte en Wout van Aert bleven er nog maar twee speerpunten over, waarbinnen Per Strand Hagenes zich overigens enorm manifesteerde de voorbije twee maanden. Waar dat sterke collectief de laatste jaren semiklassiekers bij de vleet won, ontbrak al die tijd de hoofdvogel. Door nu in een hernieuwde visie vol voor één afmaker – Wout van Aert – te kiezen, was het ineens wél raak in een Monument.

foto: fotopersburo Cor Vos

Remco Evenepoel is meer eendagscoureur dan ronderenner

Remco Evenepoel zal het weigeren te accepteren. Maar diep in zijn hart zal hij het na dit voorjaar toch voelen: de Belg is veel meer eendagscoureur dan ronderenner. De 26-jarige Belg is prof sinds 2019, waarmee hij toe is aan zijn achtste seizoen als beroepsrenner. In al die jaren won hij tot op heden ‘slechts’ drie keer een eindklassement in de WorldTour: de Ronde van Polen 2020, de UAE Tour 2023 en – uiteraard – de Vuelta a España 2022. Met alle respect: dat is te weinig voor het kaliber van een renner met het supertalent van Evenepoel, de dubbele olympische kampioen.

Met zijn stap naar Red Bull-BORA-hansgrohe wil hij onderzoeken of hij nog een stap naar Tadej Pogačar en Jonas Vingegaard kan zetten. Om zijn diepgekoesterde wens uit te laten komen en de Tour de France te winnen. Met Florian Lipowitz en de snel ontwikkelende Giulio Pellizzari is de interne concurrentie de komende jaren groot. En laten we vooral ook niet vergeten dat er met Lorenzo Finn nog een juweel van een talent in de opleidingsploeg rijdt. In principe moet hij – samen met Jarno Widar – de grote uitdager van Paul Seixas in hun generatie worden. En ja: Lipowitz, Pellizzari én vooral Finn, zijn nog van een niveau lager dan de iets oudere Evenepoel.

Toch zal de Belg voelen dat het dit jaar en anders volgend seizoen do or die is als ronderenner. Maar als dat laatste waar blijkt te zijn, niet getreurd. Op zijn palmares staan al een wereldtitel op de weg, meerdere wereldtitels tijdrijden, twee keer Luik-Bastenaken-Luik en drie keer de Clásica San Sebastián. Met zijn profiel mag niemand verbaasd opkijken als er over vijf jaar ook Milaan-San Remo, de Ronde van Lombardije én de Ronde van Vlaanderen bij staan. Want zijn derde plek bij zijn debuut in Vlaanderens Mooiste toonde eens te meer aan waarom Evenepoel veel meer een eendagscoureur is. Niet voor niets is hij zondag huizenhoog topfavoriet in de Amstel Gold Race.

foto: Fotopersburo Cor Vos

Verbreding in de top door sterke teams

De laatste jaren waren het voornamelijk Visma | Lease a Bike, Alpecin-Premier Tech en UAE Emirates die de klok sloegen in de kasseienklassiekers. Lidl-Trek leek zich daar vorig jaar bij te voegen, maar zij gaven dit jaar niet thuis. Dat had te maken met een drietal factoren: Jasper Stuyven vertrok naar Soudal-Quick-Step, Toms Skujins sloeg wegens een vormcrisis het gehele voorjaar over én Mads Pedersen haalde nog miraculeus enkele dichte ereplaatsen, nadat hij begin februari nog zijn pols en sleutelbeen brak. De doorbraak van Mathias Vacek bleef dan weer uit.

Dat neemt niet weg dat de Duitse ploeg er volgend jaar – met een fitte Pedersen – absoluut weer zal staan. Maar er zijn meer teams die daarop mogen hopen. Red Bull-BORA-hansgrohe voorop. Zij haalden hun gram nadat in 2025 verwacht werd dat zij zouden doorstoten naar de top. Met Gianni Vermeersch, Laurence Pithie, Jordi Meeus en de broers Mick en Tim van Dijke zaten ze in veel finales mee. Zet daar een geheel voorjaar Remco Evenepoel bij en je creëert een vechtmachine die van Omloop Het Nieuwsblad tot en met Luik-Bastenaken-Luik de koe bij de horens kan vatten.

Het kan nog drukker zijn in 2027. Want ook INEOS Grenadiers en Decathlon CMA CGM waren in de breedte sterk vertegenwoordigd in de klassiekers. De Britse formatie won met kopman Filippo Ganna zelfs Dwars Door Vlaanderen. Omdat hij dit seizoen de Giro d’Italia en de Tour de France rijdt, reed hij slechts een ‘smal’ voorjaar. Laat hem eens vanaf Omloop Het Nieuwsblad tot en met Parijs-Roubaix meedoen in een team met Magnus Sheffield, Josh Tarling en Sam Watson en er komt een geduchte concurrent bij. Laat daar Dorian Godon, Axel Laurance en als hij terugkeert Jhonatan Narváez in rouleren en je doet in de meeste koersen vooraan serieus mee. Ben Turner had hier ook bij gepast, maar hij is op weg naar Soudal-Quick-Step.

foto: fotopersburo Cor Vos

Dat geldt ook voor Decathlon CMA CGM. De Franse equipe werd dit voorjaar onthoofd omdat kopmannen Tiesj Benoot en Olav Kooij alle klassiekers misten. Met vooral Tobias Lund Andresen, maar ook Stefan Bissegger, Cees Bol, Stan Dewulf, Daan Hoole en good old Oliver Naesen reden ze toch de nodige ereplaatsen bijeen. Zet daar volgend jaar Benoot, Kooij, een eventuele aanwinst én een paar opkomende talenten bij en je bent vertrokken. Een groot aantal andere teams heeft serieus werk aan de winkel. Om maar te zwijgen over een ProTeam als Unibet Rose Rockets, voor wie met name de Monumenten dit jaar nog een paar maten te groot bleken te zijn.

Een wisseling van de wacht dient zich voorzichtig aan

Met Wout van Aert (in de herfst 32 jaar), Mathieu van der Poel (31 jaar) en Mads Pedersen (in december 2026 ook 31 jaar) komen de meeste hoofdrolspelers in het voorjaar stilaan op leeftijd. Met Tadej Pogačar (in september 28 jaar), Remco Evenepoel (begin 2027 viert hij zijn 27ste verjaardag) en Tom Pidcock (later dit jaar 27) mengt de volgende generatie zich al jaren met de top. Maar ook daaronder zien we nu voorzichtig de contouren van een aantal nieuwe namen in de top van de uitslagen in de kasseienklassiekers. Uiteraard is het wel afwachten hoe dat groeit.

Waar iedereen verwachtte dat Matthew Brennan – oké, hij won wel overtuigend Kuurne-Brussel-Kuurne – en Paul Magnier zich zouden aandienen als de volgende twee tenoren, moeten zij nog even in de wachtkamer. Maar bij hen willen we toch ook vooral Tobias Lund Andresen (23), Per Strand Hagenes (22), Alec Segaert (23) en Laurence Pithie (23) zetten, al diende die laatste zich twee voorjaren geleden al aan. In hun kielzog reden ook Tibor Del Grosso (22), Thibaud Gruel (21), Matyáš Kopecký (23) en – ook niet voor het eerst – António Morgado (22) een sterk voorjaar. Dat geldt ook voor Jenno Berckmoes en Axel Huens, maar zij zijn eind dit jaar ‘al’ 25 jaar.

Alec Segaert en Per Strand Hagenes – foto: fotopersburo Cor Vos

Superploeg SD Worx-ProTime in verlegenheid gebracht door opkomst sterke blokken

Ook binnen de vrouwenwedstrijden zien we een kentering. Waar SD Worx-ProTime jarenlang de dienst uitmaakte en heerste en verdeelde, was dat in de kasseiklassiekers dit jaar toch een ander verhaal. Met Nokere Koerse (Lotte Kopecky) en In Flanders Fields (Lorena Wiebes) wonnen ze ‘slechts’ twee van de acht kasseikoersen. Wat dat betreft is FDJ United-SUEZ de nieuwe heerser. Demi Vollering won Omloop Het Nieuwsblad en de Ronde van Vlaanderen, zondag deed Franziska Koch daar Parijs-Roubaix bij. Ook Elise Chabbey en Célia Gery onderscheidden zich.

Als SD Worx-ProTime niet oppast, streven andere teams hen voorbij. Ook UAE Team ADQ (Elisa Longo Borghini, Lara Gillespie, Megan Jastrab en Karlijn Swinkels), Visma | Lease a Bike (Marianne Vos, Pauline Ferrand-Prévot, Nienke Veenhoven en Lieke Nooijen), Fenix-Premier Tech (Charlotte Kool en Puck Pieterse), Movistar (Marlen Reusser en Cat Ferguson) en AG Insurance-Soudal (Shari Bossuyt en Letizia Borghesi) waren in een aantal finales met meerdere pionnen aanwezig. Als die trend zich doorzet, moet SD Worx-ProTime uit een ander vaatje gaan tappen. Zelfs met wereldtoppers als Lotte Kopecky en Lorena Wiebes in hun midden.

Vrouwenkoersen verdienen meer tv-minuten

Dat de koersen bij de vrouwen steeds spannender zijn én er meer algehele interesse is, merken we aan de kijkcijfers. Alleen al in België keken bijna een miljoen mensen naar de Ronde van Vlaanderen voor vrouwen, terwijl zondag in België alleen al gemiddeld bijna 800.000 mensen naar de uitzending van Parijs-Roubaix voor vrouwen keken. De kijkcijfers stijgen de laatste jaren met zienderogen. Bij veel koersen is de finale van de vrouwenkoers ná de wedstrijd voor de mannen. Vaak is een deel van de finale dan al geweest, terwijl fans dus hongerig zijn naar meer. Aan de regisseurs voor volgend jaar – en misschien al tijdens de heuvelklassiekers – een opdracht om in die behoefte te voorzien.