Youri IJnsen

• maandag 12 januari 2026 om 10:00

Interview Fabio Jakobsen hoopt na twee jaar miserie bij Picnic PostNL in zijn laatste contractjaar eindelijk weer zijn oude niveau te benaderen. In 2025 stond hij voor een moeilijke keuze: of stoppen vanwege een vernauwde bekkenslagader, of opereren en hopen op een langere carrière. Het werd dat laatste, maar door een sleutelbeenbreuk in de Renewi Tour weet nog niemand hoe Jakobsen er nu precies voor staat. Hij deelt zijn verhaal met WielerFlits.

“Of ik dit als een nieuw begin beschouw? Weer een nieuw begin”, kaatst Jakobsen – die net hersteld is van een kort griepje en wat spierpijn – de vraag meteen terug. De trainingen verlopen de laatste weken goed en de sprinter heeft zin in het nieuwe seizoen, geeft hij mee. Want bij de pakken neerzetten komt niet voor in het vocabulaire van de Picnic PostNL-kopman. “Ik beschouw mezelf als rasoptimist. Ik houd van positiviteit. Dat komt omdat ik zo dichtbij het einde ben geweest. Ik heb twee dagen op de intensive care gelegen na die crash in Polen, waar ik gevreesd heb voor mijn leven. Alles wat me nu overkomt is minder slecht dan dat, zo voelt het.”

“Ik kan niet ontkennen dat het een rottijd is geweest met heel veel onzekerheid en vragen”, vat hij de laatste twee jaar samen. “Zeker op een dag waarbij het nieuws van Eli Iserbyt naar buiten komt, dat hij noodgedwongen moet stoppen. Dat doet wel zeer. Ik heb echt met hem te doen, omdat ik weet dat hij niets liever zou doen dan crossen. Maar als de gezondheid het niet toelaat, dan moet je jezelf erbij neerleggen. Voor mij is er ook altijd nog een kleine kans dat het daarop uitdraait. Een goede negen maanden geleden was het nu stoppen, doorfietsen en over een paar jaar gedwongen stoppen – waarbij het alleen maar slechter wordt – of opereren en revalideren.”

Jakobsen tijdens de mediadag van Picnic PostNL, vrijdag – foto: fotopersburo Cor Vos

Jakobsen koos dus voor het laatste. “Met de boodschap om te proberen er iets van te maken. Laten we hopen dat het werkt. In 2024 kan je nog het excuus opvoeren dat je bent gewisseld van ploeg en dat je daaraan moet wennen en nog moet afstemmen. Maar goed, als je anderhalf jaar verder bent en je rijdt eigenlijk nog steeds geen fatsoenlijke sprint, dan moet je het wel verder zoeken als je weet dat je 100% inzet hebt en alles opvolgt en doet. Wat dat betreft ben ik dus blij dat er iets gevonden is en ik niet aan mezelf moet twijfelen, of dat ik al met pensioen zou moeten gaan. Als die diagnose en operatie er niet waren geweest, dan had het daar wel op uitgedraaid.”

De (terug)weg omhoog
Dan was het einde van de carrière geweest, benadrukt Jakobsen. Ondanks dat de resultaten en prestaties volgens hemzelf ‘vreselijk’ waren, is hij dankbaar voor het vinden van het probleem. Wat dat betreft is het dus inderdaad een nieuw begin. “En het voordeel daarvan is dat alles progressie is, beter wordt, beter voelt, sneller en harder gaat”, klinkt de rasoptimist meteen. “Ik zit nu middenin dat proces. Dus ik geloof ook niet dat ik mijn top al heb bereikt. Drie maanden na de ingreep draaide het op training eigenlijk al beter dan voorheen. Onlangs ging ik voor een controle zes maanden na mijn operatie. De resultaten van dat onderzoek zagen er goed uit”, legt hij uit.

“Bij de diagnose was er tijdens de bloeddrukcontrole tussen de 38 en 42% minder druk in de enkels dan in de ellebogen”, legt hij uit. “Tijdens de meest recente controle zes maanden na de operatie was dat vier om twee procent. Dus dat is nu goed, want maximaal moet dat tussen de nul en tien procent zitten. Alles meer dan dat betekent dat je een verminderde doorstroming hebt. Het is zoals het moet zijn. Dat merk ik ook. Ik moest hier tijdens het trainingskamp wat omslagpunt-blokken van 400 watt gemiddeld doen voor een minuut of acht, en dan nog een sprint trekken. Vorig jaar had ik dat niet gekund, dan verzuurde alles. Nu ging mij dat relatief gemakkelijk af.”

• 

  9 jan

  Lees ook Fabio Jakobsen maakt programma tot en met Scheldeprijs bekend

  9 jan

Dat voelde goed voor Jakobsen, al merkt hij wel dat hij nog een weg te gaan heeft. “Ik moet eerlijk bekennen dat het wel echt een prikkel is voor mijn lijf. Ik merk dat ik goed van inspanningen moet herstellen, omdat het er soms echt wel inhakt. Dat komt – denk ik – omdat ik er toch lang uit ben geweest, toen een beetje terugkwam en vervolgens weer werd teruggeslagen door dat gebroken sleutelbeen. Dat vindt het lijf niet lekker. Constant je grens verleggen en herstellen heb ik een tijd gemist. En de anderhalf jaar voor mijn operatie heb ik mezelf – achteraf – behoorlijk de vernieling in gereden. Die vernauwing was al anderhalf tot tweeënhalf jaar aan de gang, denken de artsen.”

Glinstering in zijn ogen
Dat lijkt nu dus achter de rug en dus kan de blik op 2026. “Ik heb voor mezelf de doelstelling dat ik weer relevant ben in finales, dan de rest. Daarmee bedoel ik dat ik in ieder geval genoeg overzicht heb om keuzes te maken. Dat ik weer een sprint in de benen heb om van plek acht naar plek vijf te sprinten, of van plek vijf naar het podium of nog verder. Dat zal ik stapsgewijs moeten opbouwen. Het is niet heel realistisch om te zeggen dat ik in de AlUla Tour meteen weer een rit wil winnen. Eerst wil ik weer op de plek zitten waar ik moet zitten om te kunnen sprinten. Na de UAE Tour doe ik wat kleinere klassiekers in België. Na de Scheldeprijs maken we de eerste balans op.”

Jakobsen in het ongewijzigde doch nieuwe tenue van Picnic PostNL – foto: fotopersburo Cor Vos

Zelf hoopt Jakobsen dat hij op dat punt bewezen heeft dat hij goed genoeg is om toe te werken naar de Tour de France. Als we Jakobsen vragen of hij mannen als Olav Kooij en Paul Magnier kan kloppen, verschijnt er een grijns op zijn gezicht en een glinstering in zijn ogen. “Die jongens zijn niet onklopbaar, al is het wel moeilijk om ze te verslaan. Het is echt een nieuwe generatie die er staat. Dat vind ik mooi om te zien. Ik denk dat zij completere renners zijn dan ik ben. Als ik weer kan sprinten, durf ik het qua topsnelheid wel aan tegen ze. Maar ik wil me eerst weer in finales mengen. Met hun. Tegen hun. Laten we hopen dat ik dan een keertje voor hen kan eindigen.”

Topsporter en dus competitief zijn is nog altijd waar de voormalig ritwinnaar in de Tour het meest van geniet. Toch staat er ook een uitdaging te wachten, want Jakobsen loopt eind 2026 uit zijn contract bij Picnic PostNL. “Ik moet laten zien dat ik nog sprinter ben, dat ik een profcontract verdien. Dat ligt in lijn met de revalidatie en het terugkomen naar een hoger niveau. En uiteindelijk weer uitslagen rijden in de grote WorldTour-koersen, zoals in 2021, 2022 en 2023. Die motivatie en drive loopt parallel aan terugkomen en profwielrenner willen blijven. Het duwt me dezelfde kant op. Dat begint bij presteren, dan zal de rest wel goed komen. Daar ga ik in ieder geval van uit.”