Materiaalzone 
Fietstoerisme 
“Gek hoe snel tij kan keren”: Droomtransfer naar Red Bull brengt Arne Marit terug aan het winnen
Interview Een kleine vier maanden geleden was Arne Marit (27) nog het slachtoffer van de fusie tussen Lotto en Intermarché-Wanty en kwam hij zonder ploeg te zitten, vandaag maakt hij deel uit van een van de grootste teams ter wereld én wint hij op de koop toe zijn eerste koers. Want jawel, zondag was het in de Trofeo Palma meteen raak, bij zijn debuut voor Red Bull-BORA-hansgrohe.
“Weet je dat ik intussen al drie jaar droog stond? Daarom was ik extra emotioneel nadat het in Mallorca eindelijk gelukt was”, zegt de man uit Vollezele aan onze microfoon. Marit kwam in 2021 na een succesvolle beloftentijd over naar de profs bij ProTeam Flanders Baloise, waar hij aan het einde van het jaar Bryan Coquard en Elia Viviani eraf sprintte in de de GP du Morbihan. De jaren nadien strandde Marit bij Intermarché-Wanty vaker op ereplaatsen, maar kwam hij nog vaker in het nieuws vanwege pech.
“Dat ging op den duur frustreren. Ik ben bij de jeugd altijd een winnaar geweest. Dan begin je even te twijfelen of het nog kan, na die moeilijke jaren. Ergens weet je wel dat het er nog moet inzitten, maar toch ook niet. Zondag voelde ik in één keer een grote druk van mijn schouders vallen, één lange frustratie ging weg. Het was altijd net niet, maar nu dus net wel. Hopelijk duurt het hierna niet nog eens drie jaar.”
Was dat ook de reden waarom je niet bij Lotto-Intermarché mocht blijven?
“Het feit dat ik niet heb gewonnen in de voorbije jaren, is het enige argument dat ze hadden om mij niet te houden. Voor de rest ben ik altijd gemotiveerd gebleven. Twee dagen voor het einde van de Tour of Guangxi kreeg ik te horen dat ik niet kon blijven, na een degelijk seizoen met veel top 5-plaatsen. Dan stort je wereld even in. Ik zag het best somber in en ben met veel ploegen op een veel lager niveau gaan praten.”
Marit en zijn jonge collega – foto: Fotopersburo Cor Vos
En dan komt Red Bull-BORA-hansgrohe uit het niets als reddende engel?
“Letterlijk. Je weet dat elke deftige ploeg in november ofwel nog één plek heeft, ofwel helemaal vol zit. Tot ik opeens het nieuws hoorde over Oier Lazkano (die werd geschorst vanwege afwijkende bloedwaarden, red.). Ik lachte nog tegen mijn vriendin: stel je voor dat dit mijn reddingsboei wordt. Nog geen twee dagen later hing Zak (Dempster, de sportief manager van Red Bull-BORA-hansgrohe, red.) aan de lijn. Een droomscenario. Gek hé, hoe het tij zo snel kan keren?”
Bewijst die zege dat de ploeg je carrière dan nu al ergens heeft veranderd?
“Dat denk ik wel, ja. Ergens heb ik het gevoel dat het voor mij nog allemaal moet beginnen. Misschien is dit een kantelpunt, de verandering die ik nodig had. Het is een andere cultuur, een ploeg vol winnaars en grote kampioenen. De begeleiding staat ook helemaal op punt. In de Trofeo Palma heb ik mijn killersinstinct van bij de beloften teruggevonden. Op dat elan moeten we nu voort.”
Maar heeft dat echt een rechtstreekse invloed op hoe snel je sprint?
“Doordat ik nu anders train, wel. Ik heb me deze winter totaal niet gefocust op de sprint, maar meer op inhoud. Dat voel je, in aanloop naar die eindsprint. Ik reed op momenten door de wind waarop ik vroeger altijd was blijven zitten. Dat kon ik nu dus wél, omdat ik meer overschot had. Ik heb mijn positie zelf afgedwongen door er actief in te investeren. Dat is het verschil met de vorige drie à vier jaar. Toen sprintte ik van tiende naar de derde plaats. Nu van een positie in de top vijf naar de overwinning.”
Wat zag Ralph Denk in jou?
“Hij heeft me in de eerste plaats aangenomen in een dienende rol voor Jordi Meeus en Danny van Poppel. Dat zijn de twee sprintspeerpunten van de ploeg. Ik denk niet dat ze hadden gedacht dat ik een koers zou winnen, maar juist door dat te doen, denk ik dat ik meteen een goede indruk heb gemaakt. De weinige kansen die ik krijg van Zak, moet ik grijpen.”
Marit mocht juichen in de Trofeo Palma – foto: Fotopersburo Cor Vos
Hoe ben je op Mallorca dan in die winnende positie gekomen?
“Eigenlijk kreeg onze Italiaanse sprinter Alessio Magagnotti zijn kans. Die naam zal veel mensen niets zeggen, omdat hij vorig jaar nog junior was en nu voor onze Rookies (de opleidingsploeg, red.) rijdt. Maar geloof me, dat is een héél snelle man. Bij de junioren won hij elke sprint die hij reed. En op trainingsstage legde hij Jordi en Danny er keer op keer op. En echt met lengtes, hé. Iedereen keek telkens naar elkaar van: het is niet normaal hoe snel hij is. Vandaar dat hij zijn kans kreeg en ik oorspronkelijk de lead out zou doen.”
“Maar dan werd er ineens gevallen op twee kilometer van het einde. Ik keek achter mij en zag geen enkele ploegmaat meer. Op dat moment heb ik de klik gemaakt en gedacht: ik moet zorgen dat ik hier in positie blijf zitten. Komen ze terug, des te beter. Indien niet, dan moet ik het zelf zien op te lossen. Met zo’n 800 meter te gaan heb ik beslist om zelf te sprinten. In een volle sprint kijk je niet achteruit.”
Gaat dat nu extra deuren openen?
“Misschien wel. In Valencia krijg ik al een eerstvolgende sprintkans, en zonder dat Jordi en Danny erbij zijn. Dat zijn de dagen waarop ik het moet doen. Ik geloof er ook in dat ik dat kan. Ik merk dat ik veel geleerd heb uit de fouten van de afgelopen jaren. Dat zal me zowel bij de kansen voor mezelf als voor mezelf helpen. Op die manier hoop ik mijn waarde te bevestigen.”
Wél in dat team: Remco Evenepoel!
“Ik ken Remco al van bij de junioren. In die periode hebben we samen een paar keer getraind. Samen koersen kon toen niet, want er was een leeftijdsverschil en dus zaten we niet in dezelfde categorie. We hebben samen Nokere en Kuurne-Brussel-Kuurne verkend, allemaal koersen waar hij destijds heeft gescoord. Nadien kwam hij dan bij mij douchen en gingen we samen op de koffie. Mooie herinneringen. Het is heel plezant dat we elkaar nu terug vinden in zo’n grote WorldTour-ploeg.”
Om te reageren moet je ingelogd zijn.