Niels Bastiaens

• donderdag 1 januari 2026 om 07:35

Interview Als je Mees Hendrikx twee jaar geleden had gezegd dat hij nu tot de vaste waarden in de top 10 van de cross zou behoren, dan had hij je wellicht nooit geloofd. Na enkele lastige jaren rijdt de 25-jarige crosser uit Valkenswaard sterker rond dan ooit, met name in de goed bezette Wereldbekers. De carrière van de jonge Noord-Brabander lijkt nu écht vertrokken.

“Het is al lang geleden dat ik nog zo consistent heb rondgereden”, lacht Hendrikx bij onze microfoon. “In mijn laatste jaar bij de beloften had ik ook een heel goed seizoen, ook al was het toen lastig om de grootste wedstrijden bij de profs af te wisselen met U23-crossen. Maar nu rijd ik gewoon vijf keer top 10 op rij, dat is al een hele lange tijd geleden.”

Bij de jeugd was je een groot talent, als winnaar van de Wereldbeker en het NK bij de beloften. Maar bij de profs is dat er nooit helemaal uitgekomen.
“Misschien bereik ik nu pas mijn volledige potentieel. Ik denk dat de eerste twee jaar bij de profs heel lastig waren voor mij. In het tweede jaar kwam ik dan ook nog in de moeilijke situatie dat ik einde contract was bij Crelan-Corendon, op een moment dat het helemaal niet meer lekker liep.”

“Dat was echt een mindere periode in mijn carrière. Vorig jaar ben ik weer dat goede gevoel beginnen vinden en heb ik een stap in de goede richting gezet. Nu laat ik zien dat ik er helemaal doorheen kom.”

Wanneer is die kentering ingezet?
“Nadat ik heb kunnen tekenen bij de Duitse Heizomat-ploeg. Dat is toch een heel andere manier van werken, een andere structuur. Daarnaast ben ik met een nieuwe trainer beginnen werken. Dat was op een andere manier werken dan ik gewend was. Na vorige crosswinter hebben we een goede evaluatie gemaakt en gekeken waar de mindere punten nog lagen. Zo wisten we waar we aan moesten werken en daar kan ik nu de vruchten van plukken.”

Hendrikx rijdt bijzonder constant rond – foto: Fotopersburo Cor Vos

Het had ook helemaal anders kunnen lopen. Toen je in 2024 over je zoektocht naar een ploeg vertelde aan onze website, leek je de hoop bijna op te geven.
“Op dat moment heb ik ook echt aan stoppen gedacht. De opties waren heel miniem. We hebben ook geprobeerd om zelf iets op te zetten. Dat bleek al snel heel lastig. Het was pas op het allerlaatste moment dat Heizomat kwam opzetten en ik ben heel trots dat het zo goed is uitgepakt. En heel dankbaar dat ze mij de kans hebben gegeven om mezelf te herontdekken.”

Het is een ploeg die veel mensen in Nederland nog niet kennen.
“Voorlopig klopt dat, maar ik denk dat ik met mijn wedstrijden de ploeg een boost kan geven, wat ook de bedoeling van mijn transfer was. Het team is ambitieus en wil de komende jaren verder uitgroeien tot een grote buitenlandse ploeg. We willen ons graag naast die Belgische ploegen zetten en misschien hetzelfde aanzien krijgen. We zijn hard op weg. Nico Verhoeven doet de voornaamste dingen in België achter de schermen, maar de teambasis zit in Duitsland.”

Je noemt die transfer ook als een van de redenen waarom je beter bent beginnen rijden, maar voor ons klinkt dat niet logisch. Bij de Roodhoofts zat je in een hyperprofessionele omgeving en kon je een stevig wegprogramma rijden. Dat lijkt nu juist minder het geval.
“Zoals je aangeeft zijn de ploegen van de broers Roodhooft zeker heel professioneel. Anderzijds is het nadeel dat die ploegen intussen zo groot zijn geworden dat één op één-begeleiding soms lastig is. Er wordt wat meer naar het grotere plaatje gekeken. Op dat moment had ik net een mindere periode en werd ik net iets minder begeleid. De prioriteit ging naar de jongens die wél aan het presteren waren. Daarom ben ik naar mijn gevoel in een gat gevallen, waar ik moest proberen zelf uit te komen.”

“Dat is me destijds niet meteen gelukt. Het grote verschil is dat bij de ploeg waar ik nu zit, er maar twee eliterenners, een belofterenner en een elite dame rondrijden. Dan is het veel gemakkelijker om één op één met de renners te werken voor Nico en de rest van de ploeg. Het is dan meer familiaal dan die lopende machine bij de Roodhoofts. Misschien had ik wel nood aan die omgeving.”

Hoe belangrijk is Nico Verhoeven daarbij?
“Hij weet hoe het moet reilen en zeilen binnen een ploeg, omdat hij jarenlang de lijnen heeft uitgezet bij Jumbo-Visma. Je merkt dat hij daaruit veel ervaring heeft meegenomen. Soms voel je al aan de manier hoe hij me aanspreekt of analyseert, of hoe we naar een wedstrijd gaan, dat hij heel goed weet waar hij mee bezig is. Het komt soms aan op details, en wat dat betreft zitten we echt goed.”

Nico Verhoeven is de begeleider van Hendrikx – foto: WielerFlits

Ook opvallend: je begint net weer te presteren op een moment dat het niveau in de cross hoger dan ooit lijkt te liggen.
“Dat is ook het lastige. Soms geeft dat een vertekend beeld. De ene keer zie je bepaalde renners voorin, dan weer een enkele anderen. Het niveau aan de top is bijzonder hoog, maar alles ligt ook zo dicht bij elkaar. Als je 5 procent minder bent, doe je niet alleen niet meer mee voor de prijzen, maar ook niet voor de top 10 of top 15. Je bent verplicht om iedere wedstrijd topfit en in orde te zijn. Anders word je meteen afgeslacht.”

Dat klinkt stressvol.
“Mentaal is dat zeker pittig. Anderzijds, op een gegeven moment weet je wat er van je wordt verwacht en probeer je te voldoen. Dan is het hopen dat het eruit komt. Op het EK was ik heel goed, de weken daarna iets minder. Dan zat er vaak iets tegen. In de Wereldbeker van Flamanville viel ik helaas op een cruciaal moment, in Namen reed ik zo’n honderd meter na de materiaalpost lek. Dat zijn allemaal dingen die je niet mag voorhebben als je een topresultaat wil rijden. Dan is je wedstrijd gewoon voorbij.”

“We hebben dat wel goed aangepakt, door tegen onszelf te zeggen: als we zo blijven voortdoen, dan moet het ooit wel terug de goede plek op vallen en mee zitten. De afgelopen wedstrijden heb je dat gezien. Het was dan zaak om niet te panikeren, en te blijven strijden om die reeks voort te zetten. Het gaat nu heel goed, maar ik ben ook ambitieus voor de kampioenschappen.”

Bij de profs is het er in die wedstrijden nog niet helemaal uitgekomen voor jou. Hoe komt dat?
“Bij de jeugd was ik een kampioenschapsrenner. Toen kon ik echt naar een koers toeleven, zonder te stressen. Maar inderdaad, de afgelopen jaren was het zeker op de WK’s nooit super. Ik heb nu een streak van drie jaar na elkaar 20ste te worden. Dat wil ik nu doorbreken. Het helpt dat Hulst me goed ligt en dat ik daar al een paar keer heel goed heb gereden. Als ik daar in de top 10 eindig, zou dat voor mij de kers op de taart van mijn seizoen zijn.”