Raymond Kerckhoffs

• donderdag 25 december 2025 om 21:00

Interview Op het supersnelle parcours in Treviso leek het WK veldrijden in 2008 wel een wegcriterium. De eerste groep bestond tot de laatste ronde uit zo’n tien renners. Met drie Wereldbeker-zeges in de aanloop liet Lars Boom na het luiden van de bel iedereen achter zich. In zijn eerste WK als eliterenner was het meteen raak voor de toen 22-jarige Brabander.

De vier regenboogtruien hangen keurig ingelijst in de woonkamer. Op drie ervan staat een veldrijder, op eentje een stopwatch. Wereldkampioen op de cross, zoals ze dat zo mooi in België zeggen, werd hij bij de junioren, beloften en elite. Wereldkampioen tijdrijden in 2007 bij de beloften. Met de grote trom kwam het talent Boom eraan. 

In Pijnacker, Liévin en Hoogerheide had Boom in de winter van 2007-2008 al belangrijke Wereldbekers gewonnen. Hoewel hij als een elite debutant op het WK veldrijden was, voelde hij zich in het veld tussen de ‘groten’ geen vreemde. “In 2006 had ik al de cross in Overijse gewonnen. Ik werkte dat jaar al echt naar het WK toe. En ja, ik voelde me zeker met zeges in die Wereldbekers één van de favorieten.” 

Na de wereldtitel van Richard Groenendaal in 2000 in diens woonplaats Sint-Michielsgestel, had zeven keer op rij het Brabançonne geklonken. Met toprijders als Sven Nys, Erwin Vervecken en Bart Wellens waren de Belgische verwachtingen in Treviso opnieuw hooggespannen. “Het was niet heel koud in Noord-Italië”, herinnert Boom zich. “Er was wel een beetje nachtvorst geweest, maar dat droogde ’s ochtends snel op. Het parcours was daardoor heel snel, maar ook vrij glad. Op sommige plekken voelde je de wielen zo onder je wegschuiven.”

Boom wist dat op dit snelle parcours positionering belangrijk was en hield zich vrijwel de hele cross bij de eerste vijf. Bij het luiden van de bel van de laatste ronde ging Groenendaal in de aanval. “Dat hadden we onderling zo afgesproken. Richard was niet alleen binnen de oranje-selectie een ploegmaat, we verdedigden samen ook de kleuren van Rabobank. Wanneer hij zou worden teruggepakt, was dat voor mij het moment om te versnellen. Ik had in mijn hoofd zitten dat ik in de laatste ronde iets moest forceren. Ik wilde het niet op een sprint laten aankomen.” 

foto: Fotopersbureau Cor Vos

Demarrage
Op driekwart ronde van het einde, op een stuk vals plat, plaatst hij zijn beslissende demarrage. Op een typisch stuk dat Boom goed ligt, had de Belgische tv-commentator en ex-crosser Paul Herygers al gezegd. “Ik kwam als tweede uit de bocht en heb toen op dat stuk een volle patat gegeven. Toch bleef de kloof klein, zo’n drie seconden. Vervecken heeft nog het meest achtervolgd, maar met Nys en Zdenek Stybar zaten niet de minste renners in de achtervolging. Pas in het laatste deel werd mijn voorsprong groter en was de wereldtitel zeker.” 

Dit WK veldrijden brengt Boom veel. Het deed zijn ster rijzen. Na een wereldtitel tijdrijden, en goede uitslagen op de weg, weet hij het allerhoogste in het veldrijden te bereiken. In Nederland werd hij al verwelkomd als de nieuwe wielermessias. Sponsor Rabobank zag in hem het boegbeeld dat het imago van de ploeg kon opvijzelen, na de dopingproblematiek met Michael Rasmussen. Hij kon bovendien naar voren worden geschoven als het bewijs dat het opleidingsmodel van Nederlandse talenten door de bankiersploeg functioneerde. 

“Vanuit de sponsor voelde ik zeker druk om me meer op de weg te gaan richten. Al heb ik toch nog twee winters veel gecrosst. In die jaren had het veldrijden nog niet de status die het nu heeft. Mathieu van der Poel en Wout van Aert hebben de cross omhooggetrokken, maar ook aangetoond dat de combinatie weg/veld goed te doen is. Zoals zij tot dusver elke winter het crossen met het wegseizoen combineren was ook voor mij ideaal geweest.” 

Jammer
Boom vindt het achteraf jammer dat hij niet elke winter zo’n tien crossen is blijft rijden. “Het zorgt ervoor dat je in bepaalde wintermaanden scherp staat en ergens naar toe werkt. Ik denk dat je ook op de weg bepaalde voordelen van het crossen hebt. Zonder het veldrijden had ik nooit de proloog in rondes als Parijs-Nice, Critérium du Dauphiné en Tirreno-Adriatico gewonnen. Ik denk dat ik dan in het veldrijden ook meer had gewonnen. Die wereldtitel in Treviso heeft zeker mijn potentie aangetoond.” 

Een grote voorkeur voor de weg of het veld heeft Boom nooit gehad. “Nee, mijn grote liefde was de combi veldrijden en weg. Helaas heb ik dat een paar winters niet gedaan omdat de focus dus helemaal op de weg lag. Toen ik later bij Astana weer een paar veldritten ging rijden, was ik er te lang uit geweest. En het veldrijden was ook qua parcoursopzetten veranderd.”

Lars Boom in de regenboogtrui van WK veldrijden in 2008 – foto: Raymond Kerckhoffs

Boom heeft juist door die successen op jonge leeftijd in Nederland altijd met een enorm hoog verwachtingspatroon van de buitenwereld moeten omgaan. Daarbij kwam hij in de wielersport in de nadagen van de bloeddopingcultuur. Bij Rabobank werd daarentegen in de periode na Rasmussen zelfs het grijze gebied ver vermeden.

“Misschien was het ook niet realistisch dat de media mij ging vergelijken met mannen als Tom Boonen en Fabian Cancellara. Vanwege mijn veldritverleden en mijn voorliefde voor de Vlaamse klassiekers werd die vergelijking gemaakt. En ook omdat ik net als hen groot van postuur was (1,91 meter, red.), werd er naar die gasten gekeken. Natuurlijk had ik gehoopt nog korter te rijden dan de vierde plek in Parijs-Roubaix in 2015. Het zat niet altijd mee. Maar, als ik terugkijk dan ben ik zeker trots op wat ik allemaal gerealiseerd heb.”

Meer van dit soort speciale wielerverhalen lezen? Dit interview was eerder te lezen in de RIDE Magazine Najaarsgids 2024. In elk magazine gaan we in de rubriek ‘Terugblik’ met een voormalig wielrenner of wielrenster in gesprek over het bijzondere verhaal achter een wielershirt. En past dat shirt nog? Profiteer van de December Deal, waar je de nieuwste Najaarsgids en Wintergids 2025 krijgt voor maar €14,95. Klik hier om die te bestellen!