Niels Bastiaens

• donderdag 1 januari 2026 om 17:55

Interview Het was alweer zeven jaar geleden dat we Jolanda Neff in onze contreien hadden zien crossen. De 32-jarige Zwitserse bouwde haar carrière natuurlijk op het mountainbiken, de discipline waarin ze in 2017 wereldkampioen werd en drie keer de Wereldbeker won. Nu is Neff terug, en met vijfde plaatsen in Namen en Diegem toonde ze meteen weer haar klasse op de crossfiets.

“Ik geniet ervan”, lacht Neff na de cross in Dendermonde aan onze microfoon. “Het is al te lang geleden dat ik nog eens in België heb gecrost en het voelt goed om terug te zijn. De sfeer is altijd goed. En de zon schijnt hier nu ook. Dat maakt het meteen veel leuker dan andere jaren. En qua resultaten gaat het ook meteen heel goed. Dat is een leuke verrassing.”

Waarom was het voor jou zo belangrijk om terug naar de cross te komen?
“De Wereldbeker mountainbike begint pas in mei 2026 terug. Dat betekent, na het einde van vorig mountainbikeseizoen, liefst zeven maanden winter waarin je niets te doen hebt. Voor mij is crossen een goede uitdaging. Het is weer iets anders, het geeft veel motivatie om te trainen. Het is competitie. Daar leer je altijd het meeste uit, veel meer dan trainingen. En ik geniet er ook enorm van. We hebben een kleine, fijne groep rondom mij samengesteld.”

Dan zou je kunnen zeggen: waarom ben je al die tijd weggeweest?
“De voorbije winters kreeg ik zo’n crosscampagne nooit goed georganiseerd bij mijn ploegen. Nu ik bij Cannondale zit, heb ik terug de optie om het te doen. Het is superleuk dat ik hun steun krijg.”

Zit het feit dat het voorbije mountainbike-seizoen minder verliep, ook voor een deel achter deze keuze?
“Uiteindelijk haalde ik op het WK mountainbike niet meer de top 10, maar ik blijf wel ambitieus. Ik wil terug naar het hoogste niveau, terug naar het podium. Als je dat wil bereiken, kun je hetzelfde blijven doen als de voorbije jaren, of juist teruggrijpen naar het succesverhaal uit het verleden. Dat vind ik dus terug in de cross.”

Neff aan het werk in België – foto: Fotopersburo Cor Vos

Puck Pieterse combineert de twee disciplines ook. Zij zegt dat die elkaar kunnen versterken.
“Dat is ook zo. De klimparcoursen zoals Gavere en Namen liggen mij het beste, maar misschien leer ik nog het meeste uit de vlakke en snelle parcoursen. Die zijn zeker niet gemakkelijk, maar wel intensief en in veel opzichten wel de perfecte training. Je trekt sprintjes en je krijgt geen rustmomenten. Deze twee intense weken moeten me zeker iets opleveren in de zomer.”

Zijn resultaten dan slechts een soort secundair doel?
“Het is vooral goed dat ik een blok van wedstrijden kan rijden. Ik leer om hard te koersen, om mezelf te pushen, of ik nu eerste of vijftiende ben. Het is natuurlijk leuker voorin. Alleen ken ik veel problemen bij de start. Ik sta in Wereldbekers op de vijfde rij. Als iemand voor je zijn start mist, kan je in die grote startvelden meteen tachtigste zitten. Maar goed, eigenlijk is dat niet zo belangrijk.”

Wat wil je qua resultaten nog uit deze winter halen?
“Ik zou graag nog eens een cross winnen. Eigenlijk maakt het me niet uit of dat een grote of kleine wedstrijd is. Het zou ‘super nice’ zijn. Als de start een keer goed gaat, heb ik een grotere kans. Maar ik blijf het zeggen: of ik nu een wedstrijd win of niet, dit is sowieso een geslaagde en plezierige periode voor mij.”

Een WK veldrijden zou ook niet misstaan op je palmares. Ga je voor het eerst sinds het WK in Bogense nog eens aan de start staan?
“Na de crossen van Baal en Gullegem ga ik terug naar huis voor het Zwitsers kampioenschap. En daarna zou ik inderdaad graag het WK veldrijden nog eens doen. Tot dan rijd ik geen andere crossen meer, omdat ik een trainingskamp heb. Maar hopelijk lukt het.”

Ga je nadien je mountainbikecollega’s proberen te overtuigen om te komen crossen? Het is soms gek dat die combinatie niet vaker gebeurt.
“Het hangt altijd af van wat de ploegen willen, of ze daar profijt uit halen. Gelukkig heb ik nu de vrijheid en steun om het te doen. Misschien, als de cross olympisch wordt, dat het iets verandert. In Zwitserland blijft er nog weinig over. Er zijn weinig crossen en het is niet meer populair. Als we internationaal iets in gang zetten, kan dat helpen om meer budget voor de sport te krijgen en meer wedstrijden op de kalender.”