Voor het eerst geen Demi Vollering in de Vuelta Femenina, dus krijgen we een nieuwe naam op de erelijst van de Spaanse ronde. Aan het concept is verder weinig gesleuteld: begin mei met een peloton vrouwen een week koersen door het Spaanse land, met een legendarische berg als climax. In dit geval misschien wel de meest mythische van allemaal: de Alto de El Angliru. WielerFlits blikt vooruit!

Historie

• 

  25 apr

  Lees ook De geschiedenis van La Vuelta Femenina: van criterium tot grootse vrouwenronde

  25 apr

---

Laatste editie

“What the fuck! Hoe kan de organisatie van een grote ronde zo amateuristisch zijn?” Nee, de ploegentijdrit waarmee de ronde opende verdiende allerminst een schoonheidsprijs. Gelukkig was er de enorm verdiende eerste rode trui voor Ellen van Dijk, wat een hoop goed maakte.

En daarna bleef het een Nederlands feestje. Vos tweemaal aan het feest, net als Vollering. En ook Anna van der Breggen en Femke Gerritse die hun Momento de Gloria meepakten. Een geheel door Nederland gedomineerde ronde. Want Vollering pakte naast twee ritzeges ook nog eens het eindklassement. Haar tweede eindzege op rij. Eentje die er een op bestelling leek, maar daarmee zouden we de prestatie van Vollering toch echt tekort doen. Want zo eenvoudig is het natuurlijk niet.

Parcours

Geheel volgens de traditie van de Vuelta Femenina, begint de koers aan de kust. Nu eens een keer niet de Middellandse Zeekust, maar de Atlantische. Ook mooi. En de ook al traditionele ploegentijdrit is ingewisseld voor een ‘gewone’ rit-in-lijn, al is dat gezien de ontieglijke chaos niet geheel onverstandig te noemen. Een rit in lijn met 1866 hoogtemeters, mind you. Zeker niet eenvoudig.

De Rías Baixas, de Spaanse Fjordenkust, hebben heel wat te bieden, waaronder twee beklimmingen van de derde categorie. Na de afdaling van de tweede klim is de tocht over het schiereiland voltooid, maar de etappe is dan pas halverwege. De finish vindt plaats aan de grens met Portugal. In Salvaterra de Miño wacht nog een hectische oplopende slotkilometer, met een rotonde en twee terugdraaiende bochten. Vooral na de laatste bocht op 300 meter van de meet, is het echt even aanpoten.

Het zal vermoedelijk een sprinter met inhoud zijn die met de eerste rode trui aan de haal gaat. Ook al omdat de laatste kilometer dus omhoog loopt. De laatste 700 meter gaan aan een gemiddelde van 4,4% omhoog, vanaf 300 meter voor de finish gaat het volgens de diverse routetools zelfs aan zo’n acht procent omhoog.

Met 2141 hoogtemeters is dit zelfs nog een pittigere etappe dan die op de openingsdag. Echter: geen beklimmingen te vinden op de wegen tussen Lobios en San Cibrao das Viñas, volgens de organisatie, wat toch curieus is. Alleen al in de ultieme finale zien we bijvoorbeeld een klim van 3,1 kilometer à 4,6% en een maximaal stijgingspercentage van een procentje of 7. Als de rensters boven zijn, is het nog anderhalve kilometer tot de finish. Daarvan gaat bijna de helft in dalende lijn, waarna de laatste achthonderd meter vlak zijn.

Galicië heeft zeker niet het beste voor met de sprintvedettes. Ook op de derde dag moeten er ruim 2.000 hoogtemeters worden overwonnen. Wederom geen bergpunten, maar laat die schijn u niet bedriegen. In de laatste 35 kilometer zijn de klimmetjes die de kust scheren helemaal niet zo lang (de langste is een dikke twee kilometer), maar de percentages gaan toch altijd wel richting de vijf à zeven procent. Dat zal gewoon flink zeer doen.

De finish vindt plaats in het behoorlijk charmante A Coruña, een stad die kan pochen met een mooi zandstrand en met een lengte van een kilometer of dertien de langste boulevard van Europa heeft. Bij veel voetballiefhebbers staat de stad bekend als de stad van Real Club Deportivo de La Coruña, een van de weinige clubs die in Spanje landskampioen heeft kunnen worden. De finish ligt naast het Riazor-stadion van de club, met een laatste rechte lijn van goed 400 meter.

In de laatste rechte lijn kan het natuurlijk aankomen op een sprint van een uitgedund gezelschap. Maar of het ook een sprint wordt, is de vraag. De etappe lijkt immers ook behoorlijk geschikt voor een rake late aanval. Misschien wel op de kasseistrook van 2200 meter die zich op 4,5 kilometer van de meet aandient?

Opnieuw een etappe waarin er eigenlijk maar twee opties zijn: omhoog en omlaag. Voor de verandering zijn er nu wel twee momenten om voor bergpunten te strijden. Interessant is ook de tussensprint op een goede vijf kilometer van de meet in Antas de Ulla, waar behalve de naar verluidt smakelijke gastronomie voor een simpele, slecht betaalde voorbeschouwer niet heel snel iets  spectaculairs over is te vinden. Maar moet dat?

Interessant is wel dat het ook nu in de laatste kilometers niet vlak is. De laatste veertienhonderd meter stijgen aan een goede procent of 2, hoogstens drie. Opnieuw verre van spectaculair, maar dat maakt het misschien ook net interessant. De laatste rechte lijn is zo’n 300 meter, na een links-rechts combinatie. En de wegen zijn er beslist niet zo breed als in de UAE Tour. Plaatsing zal dus cruciaal zijn!

Het uiterste noordwestelijke deel van de Meseta Norte vormt het decor van de vijfde etappe. Qua hoogtemeters (slechts 1146) is het veruit de eenvoudigste etappe van de week. Maar de Meseta betekent de voorbije jaren toch ook dat het helemaal niet eenvoudig wordt. Zware waaierfestijnen staan veel renster nog helder voor de geest. Ook nu zou het in de laatste dertig kilometer weer serieus kunnen gaan spoken.

En het kan sowieso de moeite zijn om een beetje door te fietsen. Heel misschien is er dan nog even een paar minuten de tijd om Astorga te bewonderen. Het is een stad met diverse attracties. De kathedraal, gewijd aan de Heilige Maria, is de moeite waard. Het Bisschoppelijk Paleis van Astorga, bedacht door Antoni Gaudí, is eveneens een attractie. Ook in de startplaats is met de Casa Botines trouwens een gebouw van de vermaarde architect te bewonderen. Vrij bijzonder, aangezien hij vrij weinig gebouwen buiten Catalonië neer liet plempen.

Comienza! Het gaat beginnen! Na een kilometer of dertig langs de Cantabrische kust, gaat het peloton in zuidelijke richting. Hoewel er natuurlijk altijd iets kan gebeuren — een lekke band of iets naders geks — draait het in wezen allemaal om de laatste vier kilometer van de etappe.

Voor de volgende mededeling kunt u beter even de leuning vastpakken. De Alto les Praeres is een klim waar de mannenvuelta al twee keer op is aangekomen. En wie de ritzeges van Simon Yates (2018) en Louis Meintjes (2022) nog helder voor de geest heeft, weet hoe erg het wordt. 3700 meter klimmen aan een percentage van 13,4%. Niet maximaal, maar gemiddeld. Het maximale percentage tikt zelfs de 25 aan. Het zijn de rampas inhumanas waar de Vuelta patent op heeft.

En is de aankomst van de zevende etappe al een uitdaging, ze verbleekt nog bij wat er op de slotdag komt. De Alto de El Angliru is typisch zo’n klim waar kwatongen wel raad mee weten in relatie tot het vrouwenpeloton. “Als vrouwen daar ooit omhoog gaan, zal het asfalt bezaaid liggen met baarmoeders, want die vallen allemaal uit van de inspanning.” Van dat soort sneuneuzerij.

Natuurlijk boezemt de klim angst in. Het zou gek zijn als 12,4 kilometer klimmen aan een gemiddelde van 9,7% en een maximaal stijgingspercentage van 23% dat niet met een mens zou doen. Maar we geven u vast op een briefje: het wordt aanpoten, maar alle baarmoeders zullen nog intact zijn en ze komen natuurlijk gewoon boven. Kom nou. De renster als eerste bovenkomt, wint de Vuelta. Of er moet iets heel geks gebeuren.

• 

  4 sep

  Lees ook De Alto de l'Angliru: een Asturiaanse sluipmoordenaar

  4 sep

Favorieten

Geen Vollering, dat is al enige tijd duidelijk, en dus de kans is behoorlijk groot dat er voor het eerst sinds de eerste echte Vuelta van 2023 geen Nederlandse winnares komt. We horen u al denken: boehoe, arme Nederlandse wielerfans.

Of het moet van Anna van der Breggen komen. In 2025 al op het podium, en hoewel dat op gepaste afstand was, ze stond op het podium. Gewoon klasse. In de afgelopen weken heeft ze laten zien dat ze er opnieuw staat. Vooral de wijze waarop ze naar de achtervolgsters toe vlamde op de uitloper van de Roche-aux-Faucons was bijzonder indrukwekkend.

Een zwaluw, of in dit geval een valkenrots, maakt nog geen zomer, maar Van der Breggen is niet aan haar eerste rodeo toe. Ze is in ieder geval veruit de meest succesvolle ronderenster hier aan de start. Ze heeft er al twaalf gewonnen in het verleden, waaronder vier keer de belangrijkste ronde van het jaar.

Nienke Vinke was in 2025 de beste jonge in de Vuelta, dit jaar is ze te oud voor dat klassement. Teminste, dat was volgens de technische gids het geval. Na afloop van de eerste etappe bleek dat de soep niet zo heet hoefde te worden gegeten, want ze staat ‘gewoon’ in het jongerenklassement.

Ach ja, het jongerenklassement. Vorig jaar misschien nog een absolute hoofdzaak, nu eerder een belangrijke bijzaak. Voor Vinke zal het toch vooral een doel zijn om beter te doen dan de negende plaats van vorig jaar? Het zou een mooi doel kunnen zijn. Als het een beetje gunstig verloopt, is zelfs een plaats bij de eerste vijf echt niet onmogelijk, al is het deelnemersveld echt wel sterk.

Maar als we kijken naar de topfavorieten, dan zijn er toch een paar namen die er nog wat bovenuit lijken te steken. Hoewel, is dat bij Pauline Ferrand-Prévot wel het geval? Bij Visma | Lease a Bike wordt er in ieder geval niet hoog van de toren geblazen. Het draait om vooruitgang boeken als ronderenster, alles in functie van die ene rittenkoers die boven alles gaat. Precies, het rondje dat ze vorig jaar al wist te winnen. Als we het credo ‘je bent zo goed als je laatste wedstrijd’ hanteren, hebben we er niet meteen fiducie in voor wat betreft de Vuelta-kansen voor PFP. In Luik-Bastenaken-Luik was het immers behoorlijk stroperig.

Katarzyna Niewiadoma zal het graag hebben gezien. Voor haar kan dit de kans van haar leven worden om de Vuelta te winnen. In tegenstelling tot PFP leek Niewiadoma nergens last van te hebben in de zwaarste Ardennenklassieker. Het is dat ze Vollering niet kon volgen, maar ach, daar heeft ze in de Spaanse ronde toch geen hinder van. Het kan maar zo het grote Niewiadoma-festival worden, de laatste twee dagen, al kwam Niewiadoma in het verleden ook nog niet echt geweldig uit de verf in de Vuelta.

En Vollering mag er dan niet bij zijn, FDJ United-SUEZ komt nog altijd met een prima ploeg naar de koers.  Voor Juliette Berthet (ja, Ruben van Gucht, ze lijkt inderdaad heel erg op Labous), is dit ook een uitgelezen kans om nog eens op het podium te staan in een van de grotere rondes. Dat lukte haar, ondanks een indrukwekkende staat van dienst, nog maar één keer. Daarna was het vaak schommelen rond plaats vijf. Dit zou zo’n zeldzame kans kunnen zijn. Of steekt Évita Muzic daar een stokje voor? De ontzaglijk steile aankomsten bergop lijken in principe geknipt voor haar.

Urška Žigart is de klassementstroef bij AG Insurance-Soudal, dat in Spanje de pech van het voorjaar achter zich hoopt te laten. Het is de vraag in hoeverre Žigart in staat is om de gehele nare smaak weg te spoelen, maar ze kan absoluut een aardig eind komen, als ze de eerste vijf etappes schadevrij doorkomt. In ieder geval krijgt ze Ashleigh Moolman-Pasio in steun, die natuurlijk wel weet hoe je een rittenkoers voor een klassement moet rijden. Daarnaast zijn we ook zeer benieuwd naar de jonge Belgische berggeit Lore De Schepper, die het zeer chic deed de voorbije weken.

UAE Team ADQ start met een paar mogelijke klassementstroeven. Van hen weet alleen Mavi García hoe het is om podium te rijden in een ronde, maar niemand die na die sterke voorjaarscampagne verrast zou zijn als Paula Blasi in de buurt kan komen. Ook Maëva Squiban en Erica Magnaldi zouden het leuk kunnen doen. Wie we verder nog noemen? Cédrine Kerbaol (EF Education-Oatly), Monica Trinca Colonel (Liv-AlUla-Jayco), Eleonora Ciabocco (Picnic PostNL), Mareille Meijer (voorheen Meijering), Barbara Malcotti (Human Powered Health), Katrine Aalerud en Sigrid Haugset (Uno-X), Usoa Ostolaza (Laboral Kutxa-Fundacion Euskadi), Riejanne Markus (Lidl-Trek), Yara Kastelijn en Lotte Claes (Fenix-Premier Tech). De keuze is best reuze!

---

Sprinters

Op 30 april 2006 boekte ze haar eerste profzege op de weg. Twintig jaar en een paar dagen later behoort ze nog altijd tot de favorieten om in het eerste deel van de Vuelta het rood te veroveren. De aankomsten zijn dan ook behoorlijk geschikt voor Marianne Vos. De voorbije drie jaar won ze steevast het puntenklasement. Ook sloeg ze toe in liefst zes etappes. Kan ze in de Vuelta van dit jaar weer aan haar zegeteller werken?

Dan zal ze in ieder geval Lotte Kopecky moeten verslaan. Ook zij heeft haar zinnen gezet op etappezeges, maar ook voor Mischa Bredewold liggen er een paar geschikte aankomsten. Misschien dat ze bij SD Worx-ProTime allebei wel mogen sprinten. En naast Kopecky zijn er nog Belgische kansen op ritwinst. Shari Bossuyt (AG Insurance-Soudal) staat na een keurig voorjaar met ambities aan de start. Niet onterecht.

Zijn er verder nog snelle vrouwen? Si, si! Denkt u aan namen als Letizia Paternoster (Liv Alula Jayco), Karlijn Swinkels en Megan Jastrab (UAE Team ADQ), Josie Nelson (Picnic PostNL) Sarah van Dam (Visma | Lease a Bike), Noemi Rüegg (EF Education-Oatly) en Arlenis Sierra (Movistar).

Weer en TV

In Asturië kan het spoken, hoeven we wielerliefhebbers niet uit te leggen. Wie al eerder naar Vuelta’s heeft gekeken, weet genoeg. Deze Vuelta lijken de rensters het ook beslist niet droog te houden. Een troost voor velen: de beoogde ellende in de potentiële waaierrit lijkt voorlopig, bij gebrek aan wind, uit te blijven.

Zowel bij Eurosport/HBO Max als bij Sporza is de Vuelta Femenina iedere dag te volgen. Bekijk alle tv-zenders en uitzendtijden in onze tv-gids Wielrennen op TV.