Julian Alaphilippe

Julian Alaphilippe
Naam:
Julian Alaphilippe
Geboortedatum:11 juni 1992 (28 jaar)
Land:Frankrijk
Website:http://www.julianalaphilippe.fr/
Twitter:@alafpolak

Julian Alaphilippe is een Frans wielrenner en ex-veldrijder. Alaphilippe begon zijn carrière in het veldrijden. Zo werd hij begin 2010 tweede tijdens het Wereldkampioenschap voor junioren. In een sprint-a-deux moest hij het afleggen tegen thuisrijder Tomáš Paprstka. In 2012 en 2013 werd Alaphilippe nog wel Frans beloftenkampioen in het veld, maar niet lang daarna maakte hij de overstap naar de weg.

In 2013 reed LouLou bij Etixx-iHNed, de opleidingsploeg van Patrick Lefevere. Andere bekende renners uit dat team zijn Patrick Konrad, Florian Sénéchal en Petr Vakoc. Vanaf 2014 rijdt Alaphilippe voor de WorldTour-formatie, die dat jaar reed onder de naam Omega Pharma-Quick Step. In augustus 2014 boekte hij zijn eerste profzege met winst in etappe 4 van de Tour de l’Ain. 2015 werd een jaar waarin Alaphilippe echt naam begon te maken, onder meer door twee keer als tweede te eindigen achter Alejandro Valverde in zowel de Waalse Pijl als tijdens Luik-Bastenaken-Luik. Een paar weken later won hij tijdens de Tour of California etappe 7 naar Mount Baldy en won hij het jongerenklassement.
In 2016 won Alaphilippe opnieuw een etappe in de Tour of California. Daarnaast werd hij vierde in de Olympische wegrit en kwam hij op het WK net te kort tegen Peter Sagan: hij werd tweede. Het seizoen erop won de man uit Saint-Amand-Montrond zijn eerste etappe in een grote ronde, door in de Vuelta etappe 8 van Hellín naar Xorret de Catí als eerste over de meet te komen. Ook beleefde hij tijdens Parijs-Nice een primeur door voor het eerst een individuele tijdrit te winnen.

De grote doorbraak van Julian Alaphilippe bij het grote publiek kwam in 2018. Dat jaar won hij de Waalse Pijl en tijdens de Tour de France werd zijn aanvalslust beloond met twee etappezeges en winst in het bergklassement. Na zijn successen op eigen bodem won hij in 2018 ook het algemeen klassement in de Tour of Britain en de Okolo Slovenska. Het werd een voorproefje voor een nóg succesvoller 2019, waarin Alaphilippe zich een ware veelvraat toonde.

Zijn eerste zeges boekte hij al eind januari tijdens de Vuelta a San Juan in Argentinië: etappe 2 en etappe 3 waren een prooi voor hem. In het algemeen klassement werd hij tweede. Niet veel later boekte hij eveneens etappewinst tijdens Colombia 2.1. Terug op Europese bodem versloeg hij Jakob Fuglsang tijdens Strade Bianche en won hij met Milaan-San Remo zijn eerste monument. Tussen die twee eendagskoersen was hij ook tweemaal primus tijdens een etappe in Tirreno-Adriatico. Hij won opnieuw de Waalse pijl en tijdens de Tour de France ontpopte hij zich tot nationale held in zijn thuisland door de gele trui tot het laatst toe te verdedigen: pas in de laatste bergetappes brak hij definitief, maar hij had de harten van de Fransen gestolen. Het duurde tot etappe 19 voordat uiteindelijke winnaar Egan Bernal hem uit de maillot jaune wist te rijden. Uiteindelijk zou de renner van Deceuninck-Quick Step als vijfde eindigen in het algemeen klassement.

Na de Ronde van Frankrijk van 2019 rijdt Alaphilippe nog enkele koersen, maar zonder grote successen. Met een zevende plek in de GP Cycliste de Québec en een vijfde plaats in het bergklassement van de Deutschland Tour sluit de Fransman het seizoen af.

In het nieuwe jaar begint Alaphilippe zijn seizoen in Zuid-Amerika, waar hij respectievelijk de Vuelta a San Juan en de Tour Colombia rijdt. In die laatste behaalt hij een aantal podiumplekken, maar komt nooit als eerste over de streep. Vervolgens rijdt LouLou een aantal koersen in eigenland, met een vierde plaats in zowel het punten- als bergklassement van Parijs-Nice als magere resultaat.

De maanden erop wordt er niet gekoerst vanwege de coronapandemie en tot overmaat van ramp verliest Alaphilippe na een lang ziektebed eind juni ook nog zijn vader, Jacques Alaphilippe. Als in augustus de eerste wedstrijden weer op het programma staan, duurt het nog even voordat de knop definitief is omgezet. De man uit Saint-Amand-Montrond wordt in Milaan-San Remo tweede achter Wout van Aert en in het bergklassement van de Dauphiné eindigt hij op diezelfde plaats.

Als de Tour de France eind augustus in Nice vertrekt heeft Alaphilippe nog niet één overwinning op zak en wordt ook zijn ploeg Deceuninck-Quickstep langzaam ongeduldig. In etappe twee is het dan eindelijk raak. Over het heuvelachtige parcours in het achterland van Nice kiest Alaphilippe voor een lange aanval, samen met Simon Yates en Marc Hirschi. De drie houden stand en bij de finish terug in Nice is het eindelijk raak voor de Fransman. Hij wint de sprint van Hirschi en wijst met de vinger omhoog, naar zijn vader Jacques, ‘Jo’ Alaphilippe.

Als de tranen gedroogd zijn en naast de ritzege ook de gele trui binnen is, lijkt het erop dat Alaphilippe de knop definitief omgezet heeft. Drie dagen fietst hij in het geel, tot hij in etappe vijf een fout maakt door in de laatste 20 kilometer van de wedstrijd nog een bidon aan te nemen. Het geel moet hij hierdoor afstaan aan Yates, maar de kopman van Deceuninck-Quickstep weet dat zijn vorm terug is.

Op het WK in het Italiaanse Imola nog geen maand later behaalt Alaphilippe zijn grootste overwinning tot dan toe. Met een indrukwekkende solo verslaat hij naaste belagers Primoz Roglic en Wout van Aert en steekt hij op de streep opnieuw zijn handen in de lucht. De emoties zijn hoog, de spanning van de voorbije maanden uit zich in dikke tranen, maar één ding is zeker: Alaphilippe is de verdiende wereldkampioen.

Een week later staat Luik-Bastenaken-Luik op de planning. In ‘La Doyenne’ ontvouwt zich een waar wielerspektakel, met misschien wel de meest bijzondere finishfoto ooit als gevolg. Alaphilippe komt samen met Roglic, Hirschi en Pogacar aan in Luik en het groepje moet gaan sprinten om de winst. De kersverse wereldkampioen gaat als eerste aan, maar kraait echter te vroeg victorie en terwijl Alaphilippe de handen al in de lucht heeft, komt Roglic langszij. De Sloveen wint niet alleen, Alaphilippe wordt ook nog eens gestraft vanwege een onreglementaire sprint.

Journalisten praten dan al meteen over de vloek van de regenboogtrui maar Alaphilippe laat zich niets wijsmaken. Drie dagen later gaat hij alweer van start in de Brabantse Pijl en ook deze keer juicht hij bijna te vroeg, maar een banddikte voorsprong is genoeg om Mathieu van der Poel voor te blijven.

In de Ronde van Vlaanderen kent Alaphilippe een sterke opening, als hij samen met Wout van Aert en Mathieu van der Poel op kop komt. De grote drie, zoals ze dan al worden genoemd, rijden lang samen in de aanval maar als de wereldkampioen te laat uitwijkt voor een motor maakt hij een flinke smak op het Vlaamse asfalt. Het is einde verhaal voor Alaphilippe en hij moet noodgedwongen de Ronde verlaten.

In het najaar van 2020 neemt Alaphilippe de tijd om volledig te kunnen herstellen van de polsbreuk die hij opliep in Vlaanderens Mooiste. Het nieuwe seizoen start hij in eigenland dit jaar, in de Tour de la Provence. In etappe drie ligt de aankomst op de Mont Ventoux en Alaphilippe laat zien dat hij het klimwerk niet verleerd is en wordt fraai derde. In het algemeen klassement eindigt hij hierdoor als tweede, achter Ivan Sosa van Ineos Grenadiers.

In de Omloop het Nieuwsblad liet de wereldkampioen zich van zijn beste kant zien door op dertig kilometer van de finish aan te vallen. De solo strandde echter in het zicht van de finish, maar ploegmaat Davide Ballerini beloonde het ploegenspel van Deceuninck-Quickstep door de sprint met overtuiging te winnen.

In de Strade Bianche amper een week later reed Alaphilippe opnieuw met de besten mee omhoog. Toen Van der Poel op de laatste grindstrook zijn aanval plaatste waren Alaphilippe en Bernal de enigen die de Nederlands kampioen konden volgen. Op de laatste kleine klim, in de smalle straten van Siena rekende Van der Poel af met Alaphilippe, die knap tweede werd.

Alaphilippe blijft dan een aantal dagen op Italiaanse bodem voor de start van Tirreno-Adriatico. Deze koers is de aanvallende coureurs op het lijf geschreven dus ook Van der Poel en Van Aert willen een gooi doen naar de zege in het eindklassement. In de tweede etappe sprint de wereldkampioen naar de zege voor Van der Poel, Van Aert en Pogacar en bewijst hij opnieuw dat zijn vorm dik in orde is.