• vrijdag 26 december 2025 om 08:45

Door Mathieu van der Poel werd Tadej Pogacar weer even mens

Terugblik Het wielerjaar 2025 was er een vol met hoogtepunten. Om het kalenderjaar met een positieve noot te eindigen, delen diverse redacteuren van WielerFlits en RIDE Magazine hun persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen seizoen. Wat maakten zij zelf mee? Welk moment was bijzonder omdat ze zelf aan het werk waren? Vandaag het verhaal van redacteur Koen Middendorp.

Eén aanval zegt soms meer dan duizend woorden.

Voor de wat oudere wielerliefhebbers die zijn opgegroeid in de tijd van Eddy Merckx, is het wellicht moeilijk te geloven. Dat er momenteel een wielrenner rondrijdt die misschien nog wel beter is dan de inmiddels tachtigjarige Belgische wielerlegende. Nog completer, genialer en frivoler dan de man, die in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw ontelbare grote wielerwedstrijden op zijn naam wist te schrijven. Elk tijdperk kent zijn fenomenen, maar Tadej Pogačar is wellicht het grootste fenomeen van allemaal.

Kijk maar naar zijn overwinningen, die inmiddels niet meer op tien handen te tellen zijn. Of zijn ellenlange solo’s, van dertig, veertig, vijftig en zelfs honderd kilometer. Van de UAE Tour tot de Ronde van Vlaanderen en de Tour de France tot en met de Ronde van Lombardije: daar waar Pogačar aan de start verschijnt, komt hij als laureaat over de streep. De wielerwereld leeft al enkele jaren in het tijdperk-Pogačar, vormgegeven door een wielerwonder uit Komenda, een verder onbeduidend Sloveens dorpje aan de voet van het Carniola-gebergte.

Tadej Pogačar haalde op de Cipressa al de sloophamer boven – foto: Fotopersburo Cor Vos

Maar, zelfs fenomenen botsten wel eens op onvoorziene natuurkrachten. 22 maart 2025. Flanken van de Poggio. Drie renners draaien gezamenlijk deze 3,7 kilometer lange beklimming – al sinds jaar en dag de scherprechter in Milaan-San Remo – op. De man in de witte trui met regenboogstrepen is Tadej Pogačar, de boomlange kerel met volle baard luistert naar de naam Filippo Ganna en de ranke maar tegelijkertijd krachtige coureur in het tenue van Alpecin-Deceuninck heet Mathieu van der Poel.

Deze drie kleppers zijn op die bewuste zaterdag in maart verwikkeld in een nietsontziende driestrijd om de overwinning in La Primavera. De eerste monumentale klassieker van het seizoen en eerste echte topafspraak voor eendagsspecialisten. Voor Pogačar is het misschien wel zijn hoofddoel van het voorjaar van 2025, want de kopman van UAE Emirates XRG is na enkele vergeefse pogingen nog altijd op zoek naar zijn eerste zege in de 289 kilometer lange klassieker. En dus valt Pogačar aan. En nog eens. En nog eens.

De wereldkampioen beseft dat hij de knuppel vroeger in het hoenderhok moet gooien en gaat als een bezetene tekeer op de flanken van de voorlaatste beklimming, de alombekende Cipressa. Met zijn versnellingen doet Pogačar het peloton uiteen spatten, maar één renner is niet van plan om te plooien: Van der Poel. De Nederlander geeft geen krimp. Wat Pogačar ook probeert, de klassiekerspecialist heeft telkens een passend antwoord in huis. Ganna hangt bij elke tempowisseling wel aan het elastiek, maar keert ook even vaak weer terug.

Pogačar gaat tot het uiterste, maar Van der Poel geeft geen krimp – foto: Fotopersburo Cor Vos

En dus zal het gebeuren op de Poggio, moet Pogačar hebben gedacht, maar ook op deze beklimming krijgt hij Van der Poel niet klein. Op de trappers, in het zadel, van kop, vanuit zijn rug en versnellen na elke bocht: Pogačar moet zijn volledige wielerrepertoire aanspreken, maar het blijkt niet genoeg om zijn Nederlandse opponent van zich af te schudden. Van der Poel lijkt de laatste hectometers naar de top van de Poggio af te tellen, maar dan gebeurt er iets onverwachts. Tot verrassing van velen, niet in de laatste plaats van Pogačar.

Op goed driehonderd meter van de top van de Poggio, net na het steilste gedeelte, schudt Van der Poel een verwoestende demarrage uit zijn benen. Een counter van ongeziene proporties. Net als twee jaar geleden, wat toen het lanceerplatform bleek naar een imponerende solo-zege in San Remo.

Met één goed getimede en vinnige versnelling brengt Van der Poel de beste wielrenner van het moment aan het wankelen. Pogačar weet op karakter weer aan te sluiten, maar de schade is al geleden. De boodschap van de kopman van Alpecin-Deceuninck is aangekomen: met mij valt vandaag niet te sollen.

Wat de wielerfan vervolgens te zien krijgt, is een nagelbijtende finale met een Hitchcockiaans einde. Van der Poel, Pogačar en de vanuit de achtergrond teruggekeerde Ganna moeten na ruim zes uur koers sprinten om de overwinning. De spanning is om te snijden. De op papier snellere Van der Poel blijft ijzig kalm en anticipeert als een topschaker op de vreemde openingszet van Pogačar, die in de laatste honderden meters bewust wat ruimte laat op zijn twee concurrenten, in de hoop zijn rivalen te kunnen verrassen.

Het is Ganna die vervolgens even achterom kijkt om de Sloveen te monsteren. Dit is voor Van der Poel hét moment om zijn sprint in te zetten. De Nederlander trekt zich al erg vroeg, op zo’n driehonderd meter van de finish op de Via Roma, op gang. Met een paar krachtige pedaalslagen zet hij Ganna en Pogačar – die net te laat reageren – meteen op enkele fietslengten. Het blijkt de juiste move, want Ganna strandt als dichtste belager in het wiel van een razendsnelle, bijzonder lepe maar vooral beresterke Van der Poel, die nog maar eens de beste is in Milaan-San Remo.

Eén sprint zegt soms meer dan duizend woorden.