Pascal Ackermann heeft de sprints helemaal zien veranderen: “Tourritzege blijft grote doel”

Video Pascal Ackermann hoorde een aantal jaren geleden bij de beste sprinters ter wereld, samen met Dylan Groenewegen, Fernando Gaviria, Elia Viviani en Caleb Ewan. De 32-jarige Duitser verving afgelopen winter de Nederlander uit het vorige rijtje bij Jayco AlUla. Bij die ploeg hoopt hij vooral dat het geluk hem weer toelacht. Dat vertelt Ackermann – die zondag In Flanders Fields rijdt – aan WielerFlits in de Alpecin Barbershop.

De Duitse sprinter was met recht een laatbloeier. Hij had alle vier zijn beloftenjaren bij Rad-Net Rose nodig om een profcontract af te dwingen bij BORA-hansgrohe in 2017. Intussen heeft hij 41 profzeges op zijn naam, waarvan hij er dertig boekte tussen 2018 en 2020. In de jaren leek Ackermann door te stoten naar de absolute wereldtop in de sprints. Hij won in 2019 zelfs het puntenklassement in de Giro d’Italia. Waar de Duitser in het verleden relatief goed wist te klimmen voor een sprinter en zich daarmee onderscheidde van de rest van de spurters. Tot het stopte.

Vorige week werd Ackermann nog tweede achter Dylan Groenewegen in de Bredene Koksijde Classic – foto: Cor Vos

Sprints win je niet zo maar meer
De laatste jaren kreeg hij vaak blessures of pech op vervelende momenten. Bij zijn Australische werkgever rijdt hij vrij. In de GP Monseré koerste hij zelfs mee in de finale, zonder op zijn sprint te rekenen. “De sprints in het peloton zijn de laatste jaren veel sneller dan voorheen. Ook de koers naar de finish toe is al veel zwaarder. Toen ik tien jaar geleden mijn profcarrière begon, kon je nog een sprint van driehonderd meter één-tegen-één rijden met iemand. Tegenwoordig draait alles om timing en het hebben van nog een extra versnelling als het tempo al zo ontzettend hoog ligt.”

“Of het daardoor tegenwoordig voor mij moeilijker is om een koers te winnen? Dat niet per se”, countert de Duitser. “Als je nu een koers wilt winnen, dan moet je gewoon in heel goede vorm zijn. Je maakt geen kans meer, tenzij je 100% in vorm bent. Een aantal jaar geleden was het nog wel mogelijk om te winnen als je niet top was. Toen waren er nog gasten die op 400 meter van de streep aangingen. Als je in het goede wiel zat, kon je dan nog passeren. Ik won eens een rit in de Ronde van Slovenië nadat ik van vakantie terugkwam en pas drie dagen terug op de fiets zat.”

Pascal Ackermann in de Alpecin Barbershop – foto: Mr. Pinko

Ultiem doel: ritzege in de Tour
In zijn topjaren won Ackermann meerdere ritten in de Giro en de Vuelta a España. In totaal boekte hij vijf zeges in Italië en Spanje. Nu hij de laatste seizoenen als prof in gaat, heeft Ackermann nog één groot doel. “Ik wil nog altijd mijn rit in de Tour de France winnen, om de triple compleet te maken”, zegt hij. Hij werd al eens derde. “Daar komt een groot portie geluk bij kijken. Voor mij is het belangrijk om fris aan de Tour te beginnen. Geen blessures meer. Vaak zat me dat in de voorbereiding in de weg. Ik zou graag een heel seizoen draaien en dan all in gaan in de Tour.”

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. De Duitser vertelt namelijk dat hij dit jaar de combinatie maakt tussen de Giro en de Tour. De vraag is hoe je vers in de Tour arriveert, als je eerst de Giro rijdt. “In Italië rijd ik niet uitsluitend voor mezelf. Als we op een bepaald punt goede kansen zien in de Tour, dan kunnen we besluiten om energie te sparen. Je weet nooit hoe zwaar de Giro is. Vorig jaar was het echt een heel moeilijke editie. Je moet in de koers beslissen wat je doet. Zo lang je niet ziek bent of iets, kan je de Giro uitrijden. Voel je jezelf vermoeid, dan moet je jezelf sparen.”