Opinie | Johan Bruyneel: “Kansje voor kroonprins Tadej Pogacar”
vrijdag 18 september 2020 om 08:19

Opinie | Johan Bruyneel: “Kansje voor kroonprins Tadej Pogacar”

Opinie Het tikje dat Primož Roglič woensdag op de Col de la Loze vooral aan zijn directe belager Tadej Pogačar heeft uitgedeeld, heeft hem mentaal nog een stuk sterker gemaakt. Ik vond hem in de laatste Alpenrit heel dominant en overtuigend rijden. Hij oogde nog sterker dan in alle voorgaande ritten. Je zag aan zijn houding op de fiets dat hij nu enorm overtuigd van zichzelf is.

Met een kleine minuut voorsprong en met de Pyreneeën en Alpen achter ons, is Roglič een stuk dichter bij zijn eerste Tour-zege. Al weet je het nooit. Er hoeft zaterdag in de tijdrit maar iets mis te gaan en dan stelt een minuut niet veel voor. Zeker in zo’n beproeving als nu naar La Planche des Belles Filles, waar Roglič ook van plan is om voor de klim nog van fiets te wisselen. Dit gaat meestal goed, maar in zo’n fietswissel schuilt altijd een gevaar.

Ik hoor dat sommigen deze Tour vrij saai vinden, omdat er weinig gebeurt. Dat de grote mannen pas vlak voor de finish echt gaan koersen. Ik vind het echter een mooie Tour, waar in ieder geval de spanning tot de voorlaatste dag is gegarandeerd. Hoe vaak hebben we niet een ronde gekend waarin de leider bij het ingaan van de slotweek al enkele minuten voorsprong heeft. Is dat dan spannender?

INEOS–Grenadiers
Zo heb ik ook genoten van de ontsnapping van Michal Kwiatkowski en Richard Carapaz naar La Roche-sur-Foron. Ik vind het heel knap hoe INEOS–Grenadiers de knop heeft omgezet nadat hun kopman en titelverdediger Egan Bernal uit de Tour de France is gestapt. Die veerkracht is prijzenswaardig.

Wat ik totaal niet begrijp is dat de renners op drie dagen van Parijs op een uiterst cruciaal moment een gravelzone van 1800 meter voor de kiezen krijgen. Het mag dan wel heroïsche plaatsjes opleveren, maar komaan; we leven in 2020. De super steile en smalle klim van de Montée du Plateau des Glières met een stijgingspercentage van 11,2% gedurende zes kilometer was de laatste beproeving van de rit. Na die top krijgen de renners direct deze zone. Daar zou je door brute pech alles kunnen verliezen wat je in bijna drie weken hebt opgebouwd.

Als de organisatie het heroïsch wil maken, dan stel ik voor dat de koersdirectie een volgende keer in auto’s van rond 1910 met een open dak gaat rijden. En dat de bazen dan rechtop in die wagens gaan staan met van die ouderwetse stofbrillen op hun hoofd. Dat zou pas mooie plaatjes opleveren.

Gecomputeriseerd
Nee, we leven in 2020. Er zijn totaal andere fietsen waarbij alles eraan gedaan wordt om die zo licht mogelijk voor de bergritten te maken. En de wielersport is voor een groot deel gecomputeriseerd. Die professionaliteit moet je niet weghalen met zo’n zone onverhard wegdek. Ik vind dit een beetje het opzoeken van het noodlot.

Waar Roglič de koning van deze Tour is, is Tadej Pogačar de kroonprins. Ongelooflijk hoe hij als 21-jarige jongen in deze ronde heeft gereden. Je kunt het je nauwelijks voorstellen dat hij nog zo jong is. Niet alleen hoe hij fysiek koerst, maar hij toont ook al enorm veel koersintelligentie. Je ziet hem altijd heel geraffineerd op de belangrijke momenten naar voren schuiven. Hij schat de wedstrijdsituaties bijzonder goed in. En dat zonder ploeg, want veel steun heeft UAE–Emirates hem in deze hele ronde niet kunnen geven.

Tadej Pogačar

Pogacar won deze Tour al twee etappes

Pogacar won deze Tour al twee ritten

De eerste keer dat Pogačar me opviel was in de Tour de l’Avenir in 2018. Ik keek de laatste rit met aankomst op de Col du Glandon op de televisie. Pogačar kwam uit voor de Sloveense ploeg, maar die kon hem nauwelijks bijstaan. Aan de slotrit begon hij in de gele leiderstrui. Op zo’n dertig kilometer voor de finish reed hij lek, waarna hij in zijn eentje de achterstand goed moest maken op zo’n twintig concurrenten die kop over kop reden.

Bijna twintig kilometer reed hij in de achtervolging om aan de voet van de klim weer aan te sluiten. Vervolgens kreeg hij te maken met een spervuur aan demarrages waar vooral de Colombiaan Ivan Ramiro Sosa heel actief was. In zijn eentje haalde Pogačar kilometerslang iedereen terug en stelde zo zijn eindzege veilig. Toen wist ik al dat dit geen gewone was. Als 19-jarige zo koersen tussen de wereldtop van de beloften is maar voor weinigen weggelegd.

Vorig jaar debuteerde ‘Poga’ op WorldTour-niveau bij UAE–Emirates. In zijn tweede rittenkoers, de Ronde van Algarve, wist hij direct een rit en het eindklassement te winnen. Vervolgens zag ik hem in de Ronde van het Baskenland een interview voor televisie gegeven. Hij benadrukte dat hij dat jaar alles zou zetten op de Ronde van Californië. Dat was zijn grote doel, daar wilde hij uithalen. In de States hield Pogačar zich aan zijn woord. Hij wint de bergrit naar Mount Baldy en weet daardoor ook de ronde te winnen.

Ongekend herstelvermogen

In de Vuelta 2019 was het zelfs drie keer raak


Pas daarna kwam de Vuelta a España in beeld. Met drie ritzeges en de derde plaats in het eindklassement was hij in Spanje de grote revelatie. Hij bewees daar een grote ronde van drie weken goed aan te kunnen. Waarmee hij als 20-jarige renner een ongekend herstelvermogen demonstreerde.

In deze Tour heeft hij opnieuw iedereen verbaasd. En ook nu zie je dat hij in de laatste week niet minder wordt. Pogačar kan deze Tour nog winnen, maar dat zal alleen gebeuren wanneer er bij Roglič nog iets misgaat. Denk bijvoorbeeld aan hoe Steven Kruijswijk in 2016 de Giro d’Italia nog verloor en Vincenzo Nibali de eindzege pakte.

Ook de bolletjestrui is nog een mogelijkheid voor de jonge Sloveen. Hij staat nu twee punten achter op Carapaz. Op bijvoorbeeld La Planche des Belles Filles, waar punten zijn te verdienen door de tijdsopnames van de klim, kan hij die achterstand nog goed maken. De bergtrui zou nog een extra beloning zijn voor zijn formidabele optreden in deze ronde.

RIDE Magazine

Om te reageren moet je ingelogd zijn.