Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Wereldkampioene Lucinda Brand steunt Fem van Empel: “Gelukkig zijn is veel belangrijker”
Interview Vijf jaar na haar wereldtitel veldrijden in Oostende kan Lucinda Brand opnieuw de regenboogtrui aantrekken. Als er één iemand is die deze crosswinter recht heeft op de titel ‘s werelds beste, dan is het de Zuid-Hollandse. Met haar 36 jaar lijkt er nog geen sleet op haar prestaties te zitten.
“Lucinda is als goede rode wijn. Die wordt met de jaren alleen maar beter”, geeft Ceylin Alvarado aan. Tot de voorlaatste ronde kan zij als enige haar landgenote nog volgen. Dan speelt Brand het spel waarmee ze zo vaak het verschil maakt: de koers zo hard mogelijk maken en het recht van de sterkste laten zegevieren. Brand is niet van de intervalkoersen. Van het tempo op en neer te laten gaan. Zij trekt het liefst minimaal een hele ronde hard door en laat de concurrentie zo, spreekwoordelijk, in haar wiel sterven.
De wereldtitel, het eindklassement in de Wereldbeker, de regelmatigheidsprijs in het X2O Badkamers Trofee en liefst 19 seizoenzeges. Ze was bezig aan een unieke reeks met liefst 63 opeenvolgende podiumklasseringen, totdat ze vorig weekend door een kleine kuitblessure uit evenwicht werd gebracht. In Maasmechelen werd ze slechts tiende en voor alle zekerheid moest ze ook afzeggen voor Hoogerheide.
Geen paniek bij Brand afgelopen week
Toch veroorzaakte de terugval, een week voor het WK in eigen land, geen paniek bij Brand. “Mentaal heeft dat me niet echt uit evenwicht gebracht”, kijkt ze terug. “Natuurlijk was dat weekeinde niet fijn. Vooral omdat ik teleurgesteld was dat ik Maasmechelen had gereden, wat niet echt mijn favoriete parcours is. Hoogerheide ligt me daarentegen heel goed en die wedstrijd moest ik nu afzeggen.”
“Na het weekeinde waren er wel wat twijfels over hoe de kuitblessure zich zou ontwikkelen. Op dinsdag voelde ik echter dat het alweer een stuk beter ging. Ik fietste op de rollers en deed wat oefeningen. Dat gaf natuurlijk vertrouwen. Ik wist ook dat ik geen achterstand op mijn schema kon oplopen, omdat het plan in deze week sowieso was om niet te veel op de fiets te rijden. Eigenlijk veranderde er niet veel aan mijn planning. En omdat ik zelf snel vooruitgang voelde, bleef het ook niet in mijn hoofd hangen.”
Lucinda Brand, wereldkampioen veldrijden in Hulst. Foto: Raymond Kerckhoffs
Waar ze sportief de beste winter uit haar loopbaan kende, moest ze privé afrekenen met een van de grootste verliezen in haar leven. Op 8 december, vlak voor de drukke kerstperiode in het veldrijden, overleed haar moeder na een langdurig ziekbed. Mentaal was ze wonderbaarlijk sterk genoeg om zich op de sport te blijven focussen.
“Ik hou enorm van het fietsen en het veldrijden. Ik denk dat ik heel goed ben in het focussen op iets kleins, ook op zulke momenten. Ik word niet echt gestoord door de dingen die om me heen gebeuren. Soms is het een zwakte wanneer je altijd maar doorgaat en niet blijft stilstaan bij wat er gebeurt. In dit geval was het een kracht, die ik met twee handen heb gepakt.”
Mentale weerbaarheid is in het wielrennen anno 2026 een belangrijk aspect geworden. Dat ziet Brand ook om zich heen. “Juist door de huidige aanpak in het wielrennen speelt het een veel grotere rol. Als wielrenner heb je nu het gevoel dat je elk klein detail onder controle moet hebben. Of het nu gaat om voeding of bijvoorbeeld rust. Je kunt niet echt een sociaal leven hebben, want dat kost te veel energie. Je bent bang om ziek te worden op een verkeerd moment. Er wordt nu zoveel nadruk gelegd op details, dat de druk om alles perfect te doen heel groot wordt.”
Groeien in de levenswijze
Brand denkt dat vooral jongere wielrenners het hier zwaar mee hebben. “Zeker wanneer je op jonge leeftijd al goed bent, krijg je niet de tijd om in deze levenswijze te groeien. Ik heb die tijd wel gehad, waardoor ik er een stuk relaxter mee omga. Iedereen heeft natuurlijk zijn moeilijke periodes. Op sommige momenten in mijn loopbaan zou het vast een voordeel zijn wanneer ik alle details zou naleven. Maar ik ga mijn voeding echt niet elke dag tot op de gram nauwkeurig wegen. Door dat niet continue te doen en daar niet bij stil staan blijf ik kalm en blijf ik ook van mijn sport genieten. Daardoor zie ik nog steeds hoe bijzonder en mooi het leven als wielrenster is.”
“Wanneer je er wél continu bij stilstaat hoeveel calorieën een sneetje brood heeft, dan gaat dat je hele leven beheersen. Een goede balans vinden in je levenswijze is tegenwoordig het moeilijkste deel van onze sport.”
Ceylin Alvarado, Lucinda Brand en Puck Pieterse tekenen voor een volledig oranje podium. Foto: Fotoburo Cor Vos
Steun voor Van Empel
Op het prachtige parcours in het Zeeuwse Hulst neemt Brand de regenboogtrui over van Fem van Empel. De Brabantse maakte op 1 januari bekend dat ze voor onbepaalde tijd stopt met veldrijden. De motivatie en het plezier in de sport, die ze jarenlang had, waren volledig verdwenen. Van Empel benadrukte dat dit de beste keuze is voor haar mentale gezondheid en dat ze de tijd wil nemen om te ontdekken wat ze in de toekomst wil gaan doen.
Brand reageerde op de persconferentie op de vraag of ze een boodschap voor Van Empel had. “Ik hoop dat Fem zichzelf weer terugvindt en dat ze plezier vindt in de dingen die ze doet. Ik volg haar niet echt, maar zag op sociale media dat ze een paar mooie reizen heeft gemaakt. Ik denk dat dit heel goed is. Dat ze weer dingen doet waar ze van geniet. Dingen waar ze werkelijk van houdt. Dat ze naar bed gaat met het gevoel dat ze een prachtige dag heeft gehad. Het maakt niet uit wat dat is. Wanneer ze het plezier in het fietsen weer terugvindt, zou dat mooi zijn. Komt ze niet meer terug in het wielrennen, dan is dat geen probleem. Ze heeft al een fantastische carrière als wielrenster gehad. Wielrennen is niet het allerbelangrijkste in het leven. Gelukkig zijn is veel belangrijker.”
Om te reageren moet je ingelogd zijn.