Interview Lars van der Haar staat straks voor het laatst aan de start van een wereldkampioenschap veldrijden. Als Moeder Natuur een handje helpt, tenminste. Want uitgerekend (letterlijk en figuurlijk) op die dag hoort de afscheidnemende Nederlandse crosser voor de tweede keer vader te worden. “We zien wel hoe het loopt”, klinkt het filosofisch. “Natuurlijk hoop ik dat ik er in Hulst bij kan zijn, maar dit zijn dingen waar je nu eenmaal zelf geen vat op hebt.”

Junioren
Treviso 2008
27^ste
“Ik was ontzettend nerveus, dat weet ik nog. Voor het eerst met de nationale ploeg op pad zijn, dat deed iets met me. Ik herinner me nog dat het parcours erg glibberig was, maar tegelijk ook behoorlijk snel. Natuurlijk hoopte ik vooraf beter te doen dan de 27^ste plek die uiteindelijk uit de bus kwam, maar tegelijk verwachtte ik ook geen mirakels. Als ik me niet vergis finishte ik in de aanloop naar dat wereldkampioenschap in de Wereldbekerwedstrijden ook nooit bij de beste tien in de uitslag, dus dat temperde de verwachtingen wel wat. De Fransman Arnaud Jouffroy won, vóór Peter Sagan. Ik was die twee al een paar keer eerder tegengekomen in de weken die voorafgingen aan het WK, dus een echte verrassing was dat niet. Jouffroy is nadien een tijdje veldrijder gebleven, Sagan heb ik nadien alleen nog maar op televisie gezien als wegrenner.”

Junioren
Hoogerheide 2009
5^e
“Een WK op de ‘oude omloop’ in Hoogerheide. De finish lag toen in het dorpscentrum, dat weet ik nog. Een omloop met liefst 800 meter asfalt, als ik me niet vergis. Eén en twee voor Nederland toen, met Tijmen Eising als wereldkampioen en Corné van Kessel als winnaar van de zilveren medaille. Ik was goed, die dag. Ik herinner me nog dat Eising vrij vroeg aan de haal was gegaan, en dat ik achter hem continu de boel lamlegde. Ik reageerde op alles en iedereen die een counter probeerde op te zetten. Uiteindelijk deed ik nog mee in de sprint voor de tweede plaats. Maar het podium haalde ik niet, omdat ik ingesloten zat in de slotfase.”

Beloften
Tabor 2010
10^e
“Eigenlijk kwam ik die dag als twaalfde over de finish. Maar de nummers één en twee in de uitslag werden een paar dagen na afloop van de wedstrijd betrapt op doping, en zo kwam ik bij de beste tien terecht. Twee Poolse broers waren dat. Pawel Szczepaniak verloor zijn gouden medaille, Kacper moest zijn zilveren plak inleveren. Het was voor het eerst dat ik een WK in Tabor kon afwerken. Nadien stond de regenboogtrui nog twee keer op het spel in de Tsjechische stad, en telkens ben ik met veel plezier teruggegaan. Mooi rondje, daar. Hetzelfde geldt voor Hoogerheide. Of ik het erg vond dat we vaak naar dezelfde plek teruggingen? Absoluut niet. Alles is beter dan een stad zoals Dübendorf die eenmalig een WK organiseert op een draak van een parcours.”

Lars van der Haar in Tabor,. Foto: Fotoburo Cor Vos

Beloften

Sankt-Wendel 2011
Wereldkampioen
“Een wereldkampioenschap dat in echt winterse omstandigheden werd betwist. IJzig parcours op een bevroren ondergrond. En een wereldtitel die een beetje uit de lucht kwam vallen. Ik herinner me nog goed dat Mike Teunissen in de spits van de wedstrijd zat, en dat ik achter zijn rug aan het afstoppen was. In de absolute slotfase kwam Tijmen Eising plots opzetten. Die leek de kloof te dichten maar verslikte zich in een bocht. Vlak vóór de laatste passage aan de materiaalpost kwam ik vooraan aansluiten, en ik heb er meteen een heel lange spurt van gemaakt. Niemand kwam er nog over. En plots was ik wereldkampioen. Een zalig gevoel.”

Beloften
Koksijde 2012
Wereldkampioen
“In het begin van dat seizoen maakte ik mee ik dat je met het dragen van de regenboogtrui toch een zekere prestatiedruk ervaart. Maar na verloop van tijd ging ik daar steeds beter mee om. Dus keek ik echt uit naar dat WK in Koksijde. Ik heb me als veldrijder altijd heel goed gevoeld op een omloop met veel zandpassages, dus was ik echt wel ambitieus voor de start. Ook al wist ik dat ik te maken kreeg met Wietse Bosmans, iemand die in principe nóg beter door het losse zand kon fietsen. Onvoorstelbaar, hoeveel mensen toen naar dat wereldkampioenschap zijn komen kijken. Zo’n hoop volk, dat heeft me altijd gemotiveerd. Zo’n duinenparcours als dat van Koksijde, dat is een echte conditiecross. En omdat ik die dag echt in topvorm was won ik, zo simpel kan dat zijn.”

Wereldkampioen in Koksijde. Foto: Fotoburo Cor Vos

Elite
Louisville 2013
3^e
“Het WK dat plots in één dag moest worden afgewerkt, omdat de rivier die langs het parcours liep op overstromen stond. We kregen op vrijdag te horen dat we daags nadien al aan de bak moesten, uit veiligheidsoverwegingen. Voor stress zorgde dat niet, nee. Je doet wat je moet doen, de omstandigheden waren voor iedereen gelijk. Ik was een broekje, toen. Ik kwam net kijken bij de elite. In principe had ik dat WK nog bij de beloften kunnen afwerken, maar ik opteerde toen om gelijk mee te doen bij de elite. Ik denk dat ik de eerste was die die zet deed, destijds. (Lacht) Later zijn er nog anderen geweest die die stap oversloegen, en dat kwam me niet altijd even goed uit. Louisville was een echte moddercross, iets wat in principe niet echt goed bij me paste. Maar terwijl Sven Nys en Klaas Vantornout vooraan in strijd gingen voor goud en zilver kon ik achter hen mooi standhouden voor plek drie. Het hoogst haalbare, toen.”

Elite
Hoogerheide 2014
6^de
“Ik was heel goed, die dag. Maar jammer genoeg knalde Bina mij meteen na de start in een bocht onderuit. Zdenek Stybar en Sven Nys deelden de lakens uit in de spits van de wedstrijd, en tot tweemaal toe kwam ik opnieuw aansluiten bij die twee. Uiteindelijk lag hun tempo te hoog voor me, maar ik bleef de hele tijd op koers voor brons. Tot mechanische pech me ver terugsloeg. Ik knokte nog terug tot plek zes, maar ik hield een erg zuur gevoel over aan dat wereldkampioenschap. Ik had echt de benen om het tot op het podium te schoppen, maar pech besliste daar anders over.”

Elite
Tabor 2015
3^e
“Dit moest mijn wereldkampioenschap worden. Ik had de Wereldbekerwedstrijden in Zolder en Valkenburg gewonnen, en het rondje in Tabor paste me als gegoten. In de aanloop naar dat WK liet ik niks aan het toeval over. Alles verliep op rolletjes, ik was klaar om een gooi te doen naar de gouden medaille. Tot Mathieu van der Poel en Wout van Aert vlak vóór dat WK beslisten om niet mee te doen bij de beloften, maar meteen de overstap te maken naar de elite. Ik wist meteen hoe laat het was, wereldkampioen worden werd in die omstandigheden meteen een pak moeilijker. Sven Nys, Klaas Vantornout, Philip Walsleben: die ‘oude garde’ kon ik aan, dat wist ik. Maar Mathieu en Wout? Die speelden toen al in een andere categorie. Of ik boos was, destijds? Niet echt, nee. Ik had Van der Poel en Van Aert in Louisville zelf het voorbeeld gegeven door een WK bij de beloften over te slaan. Ik weerde mezelf zo goed ik kon, maar uiteindelijk was het mijn ‘zwart beest’ dat me nekte. Tussen balkjes en Lars van der Haar is het nooit grote liefde geweest. Mathieu één, Wout twee: achteraf bekeken was dit een kantelmoment in het veldrijden. Méér dan brons zat er voor mij niet in, toen.”

Derde in 2015 in Tabor. Foto: Fotoburo Cor Vos

 Elite
Heusden-Zolder 2016
2^e
“Een WK dat nog steeds op mijn maag ligt. Ik won een aantal mooie wedstrijden in de aanloop naar die titelstrijd, en ik had echt wel het gevoel dat ik met terechte ambitie naar Limburg mocht afzakken. Ik had de dagen voordien een scenario in mijn hoofd. En alles leek op die dag in de juiste plooi te vallen. Van Aert en Van der Poel gingen onderling volop de strijd aan, zo fel zelfs dat Mathieu op een bepaald moment werd uitgeschakeld voor winst. Dus zit ik voorop met Wout in de slotfase. Hij demarreert op de plek waar ik dat van hem verwacht, ik kan reageren zoals ik dat vooraf had gehoopt. En ik wacht op de spurt, omdat ik een plannetje heb. Alles verloopt naar wens, tot dat ene moment waarop ik een fatale schakelfout maak. Ik moest één keer te veel van de fiets af en wég winstkansen. Ik kreeg niet eens de kans om het tot een spurt te laten komen. Tot op de dag van vandaag heb ik het er nog steeds moeilijk mee.”

Elite
Bieles 2017
4^e
“Het WK van de lekke banden. Al tijdens de verkenning reed ik één keer lek. Tijdens de wedstrijd zou me dat nog zeven keer overkomen. De plots ingetreden dooi bracht een heel aantal stenen naar de oppervlakte, en dat maakte een slagveld van de materiaalpost. Ik had een heel goeie dag, daar in Luxemburg. Maar veel kocht ik daar niet mee. Als ik één keer minder lek win ik en niet Kevin Pauwels de bronzen medaille, maar onderweg was ik nooit op koers voor winst. Al bij al was dit nog een bevredigend resultaat, vooral omdat ik in de aanloop naar dat WK behoorlijk wat hinder ondervond van een spierscheur. Ik probeerde noodgedwongen toe te werken naar een korte conditiepiek, en dat draaide goed uit. Ik won voorafgaand aan dat WK nog een aantal koersen, en in Luxemburg kon ik vrede nemen met plek vier.”

Elite
Valkenburg 2018
5^e
“Jammer, maar ik was niet de beste versie van mezelf voor dat WK in eigen land. Onder meer omdat ik in de loop van dat seizoen te maken had gekregen met een aanval van klierkoorts. Kwam daar nog bij dat het parcours in Valkenburg – de plek waar ik ooit een Wereldbekerwedstrijd had gewonnen – helemaal hertimmerd was. Wout van Aert was outstanding die dag, en ik herinner me vooral de loodzware omstandigheden. Stan Godrie moet een van de laatste renners geweest zijn die aan de slotronde begon, vlak voor Wout aan het vieren ging op de finishlijn. Godrie werd nog in de uitslag opgenomen, dat weet ik nog. Ik denk dat hij ruim 1 uur en 20 minuten onderweg is geweest.”

WK in Valkenburg. Foto: Fotoburo Cor Vos

Elite
Bogense 2019
6^e
“Niet goed genoeg. Dat was de samenvatting van dit WK in Denemarken. Ik weet nog dat ik het gat liet vallen toen Mathieu van der Poel versnelde, maar meer kon ik onderweg niet betekenen. Ik heb altijd geprobeerd een ploegspeler te zijn, zelfs in een min of meer individuele sport als het veldrijden. Ik heb altijd genoten van het samenzijn met de nationale ploeg, ik beschouwde het als een eer als je uitgekozen werd om de kleuren van je land te verdedigen. Dus heb ik er in al die jaren ook nooit een punt van gemaakt een landgenoot te helpen die echt uitzicht had op de medailles.”

Elite
Dübendorf 2020
11^e
“De eerste keer dat ik buiten de beste tien finishte in een WK bij de elite. Een dag om snel te vergeten op een omloop om snel te vergeten. Je kan in Zwitserland zo’n mooie rondjes uittekenen, en dan organiseren ze een wereldkampioenschap op een vliegveld. Biljartvlak, zonder noemenswaardige hindernissen. Op een parcours dat niet eens klaar was toen we op de donderdag voor het WK voor het eerst gingen verkennen. Ik weet niet of het te maken had met die trieste omstandigheden, maar ik had een absolute offday op zondag.”

• 

  31 jan

  Lees ook Voorbeschouwing: WK veldrijden mannen 2026 in Hulst - Niemand twijfelt aan achtste titel Van der Poel

  31 jan

Elite
Oostende 2021
9^e
“Een WK om snel te vergeten, deel twee. Een mooi parcours, daar in Oostende. Maar door corona-omstandigheden mocht er geen volk komen kijken. Ik ben erg blij dat we ondanks de pandemie er de hele tijd door als veldrijders in geslaagd zijn onze job te kunnen blijven doen, maar al bij al hou ik geen goeie herinneringen over aan die periode. Op dat WK in Oostende vond ik mijn draai gewoon niet. De passages aan de zee nekten me toen, dat weet ik nog. Ik kreeg die dag het goeie gevoel nooit te pakken.”

Elite
Fayetteville 2022
2^e
“Het gevoel dat ik in Tabor, in 2015, had stak nu opnieuw de kop op. Alweer had ik de indruk dat dit wel eens ‘mijn’ WK zou kunnen worden. Het was al een tijdje langer duidelijk dat Mathieu van der Poel en Wout van Aert zouden passen voor de overstap naar de Verenigde Staten, dus zag ik mijn kansen toenemen om eindelijk nog eens écht een gooi naar de wereldtitel te kunnen doen. Tja, en toen besliste Tom Pidcock – die moest toen niet zo gek veel onderdoen voor Mathieu en Wout – om tóch deel te nemen. Ik steek niet weg dat dat een streep door mijn rekening was, omdat ik echt dacht dat ik de rest van het deelnemersveld zou aankunnen. Ik had een topseizoen toen, onder meer bekroond door een Europese titel. Dus waren mijn ambities terecht. Tja, Pidcock kwam, zag en overwon in Fayetteville. Ik had geen antwoord op zijn versnelling in het begin van de wedstrijd, ook al omdat ik iets te ver zat toen hij demarreerde. Heel even probeerde ik in de achtervolging nog de kastanjes uit het vuur te halen, maar ik had al snel door dat dat nutteloos was. Dus probeerde ik maar ‘de beste van de rest’ te zijn. Met succes, want ik hield Iserbyt af in het spurtje voor zilver.”

Elite
Hoogerheide 2023
4^e
“Mooi weer, leuk rondje en een onvoorstelbare massa volk. Koksijde 2012 spande de kroon wat dat betreft, maar de volkstoeloop in Hoogerheide moest daar niet veel voor onderdoen. Ik heb dat altijd geweldig gevonden, de speciale sfeer die rond zo’n wereldkampioenschap hangt. Zo’n massa volk inspireert me altijd om het beste uit mezelf te halen. Opnieuw staken Van der Poel en Van Aert een eindje boven de rest uit, en in de strijd voor brons kwam ik mijn eeuwige tegenstander weer tegen: de balkjes. Iserbyt sprong in de slotfase, ik moest van de fiets af. Wég bronzen plek.”

Lars van der Haar op WK in Hoogerheide. Foto: Fotoburo Cor Vos

Elite
Tabor 2024
15^e
“Ik was ‘in the mix’ voor een ereplaats, in Tabor. Een tijdje rond de vijfde plek gereden, Iserbyt gelost en op zoek naar Ronhaar. Die reed toen, op drie ronden van de finish, op plek vier. Meer zat er niet in, op dat moment. Maar uitgerekend als ik over de streep reed brak ik mijn ketting. Ik denk dat ik anderhalve kilometer gelopen heb, tot ik in de materiaalpost een nieuwe fiets kreeg. Dik twee minuten verloren op een halve ronde tijd. Ik denk dat ik nog net bij de beste twintig zat, op dat moment. Aan opgeven dacht ik niet, nee. Dat heb ik nooit gedaan op een WK. Ik heb nog een renner of vier teruggepakt in het slot, maar dat was het. Meer zat er niet in.”

Elite
Liévin 2025
9^e
“Gewoon een mindere dag. Een pasklare uitleg heb ik daar niet voor. Te veel foutjes gemaakt, kleine akkefietjes zoals een knieval die me veel tijd en posities kostten… Nooit vond ik mijn ritme. We zaten de hele tijd door met een paar renners op een zakdoek in de strijd voor plek vijf, maar ik heb nooit mijn stempel kunnen drukken op het wedstrijdverloop.’

Elite
Hulst 2026
?
“Geen idee hoe het daar zal uitpakken. Het ‘oude rondje’, met al die ritmeveranderingen, paste uitstekend bij de renner die ik vijf jaar geleden was. Maar als ik nu naar het plannetje van de omloop kijk vermoed ik dat het wel eens een ‘vermogenscross’ zou kunnen worden. Dat zou dan weer beter aansluiten bij Lars van der Haar-versie 2026. Ach, we zien wel hoe het uitpakt. Eerst maar eens zien of ik überhaupt aan de start zal kunnen komen.”