Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Quinn Simmons vol vertrouwen: “Ik maak een doel van Strade Bianche en de Amstel Gold Race”
Quinn Simmons hoopt zaterdag een eerste keer van zich te laten horen dit seizoen. De 24-jarige Amerikaan reed al vier Franse eendagskoersen, maar zaterdag is zijn eerste belangrijke afspraak in Strade Bianche 2026. In 2022 en ook in de verzwaarde editie van 2023 speelde hij een significante rol in de finale. “Ik voel dat het mogelijk is om daar een goed resultaat neer te zetten”, vertelt Simmons tegen onder andere WielerFlits.
De Amerikaan beleefde een goede winter. Om het geheugen even op te frissen: Simmons was de eerste aanvaller van de dag in de Ronde van Lombardije, ging vanuit de kopgroep solo met nog ruim tachtig kilometer te gaan en werd uiteindelijk vierde. “Je behoudt altijd het vertrouwen van je laatste koers. Dat was nu voor het eerst anders. Mijn eerste seizoen werd geruïneerd door de coronapandemie. Het tweede jaar viel ik in die oktober-editie van Parijs-Roubaix en de jaren erna kwam mijn seizoen steeds ten einde door ziekte.”
“Nu heb ik met een goed gevoel afgesloten en dan kun je echt genieten van offseason”, vervolgt de renner van Lidl-Trek. “Je denkt namelijk niet steeds terug aan hoe slecht het was. Bovendien eindig je het jaar in goede conditie, waardoor je ook minder inhaalwerk hebt wanneer je weer begint met trainen. Ik heb daardoor ook geen stress gekend in de winter. Hopelijk betaalt dat zich uit. Maar uiteindelijk wijzen mijn benen in koers pas uit hoe ik er echt voor sta. Anderzijds haalde ik in december al ruim mijn beste waardes ooit in die periode.”
Simmons als vroege vluchter vierde in Lombardije – foto: fotopersburo Cor Vos
Scoren in Strade
In de Classic Var, Tour des Alpes-Maritimes en de Ardèche en Drôme Classic leek de Amerikaan nog niet op punt. Een topresultaat zat er daar niet in. In Strade Bianche moet dat veranderen. “Ik vind het fantastisch om in Toscane te zijn en er te koersen, de omgeving is er supermooi. Ook heb ik het er in het verleden goed gedaan, dat helpt. Deze koers… Een topresultaat heb ik er nog niet neergezet, maar ik voel dat het mogelijk is. Daarom wil ik het blijven proberen. Het is een grote wedstrijd en daarvan passen er niet veel bij mij. Ik houd van het parcours, van het koersen in Italië en ook van de Italiaanse fans.”
Simmons wil het publiek in ieder geval vermaken, zoals hij ook al vertelde in de Alpecin Barbershop vorig jaar. “Weet je, aan het eind van het verhaal krijgen wij salaris omdat de wielersport op tv te zien is. Je móet presteren en het goed doen, je kunt er niet mee wegkomen om stomme dingen te doen. Hoe meer ogen er naar ons, onze teams en onze sponsoren kijken, hoe meer geld we allemaal kunnen verdienen. Wielrenners hebben maar een jaar of tien waarin ze het moeten verdienen. Je bent het aan jezelf verplicht om jezelf goed te presenteren, zodat fans voor je kunnen juichen.”
Anticiperen in Amstel
Na Strade Bianche focust Simmons zich vervolgens op de Amstel Gold Race, zijn tweede doel dit jaar. “Eigenlijk is het al de twee keer dat ik me op die wedstrijd richt”, biecht hij op. “Vorig jaar was dat ook het geval, maar toen ging het niet goed (Simmons haalde de finish niet, red.). Mattias Skjelmose won de koers voor ons, dus dat was supermooi. Hij is een goede vriend van mij. Maar na twee uur in koers zei ik vorig jaar al via het oortje dat er veel te hard werd gereden, dat het een koers voor klimmers was. En dat ik er niet ging zijn in de finale. Als dat dit jaar weer zo is, zal het opnieuw lastig voor me zijn. Maar ik moet het proberen.”
foto: fotopersburo Cor Vos
Dat vertrouwen haalde hij vooral uit de Ronde van Lombardije afgelopen jaar. “Ik was op het eind van het seizoen veel beter dan in het voorjaar. Uiteraard won ik toen die rare rit in de Ronde van Catalonië (door wind werd de etappe ingekort naar slechts 25 kilometer), maar na de Amstel ging ik terug naar huis om me voor te bereiden op de tweede helft van het seizoen. Ik beschouw die ritzege in Zwitserland daarom als mijn echte eerste ritzege van het jaar. In de Tour de France werd ik toen alleen maar beter en beter.”
“Op het einde van het seizoen haalde ik een nieuw niveau”, gaat hij verder. “Als ik daar weer een of twee procent bij kan doen en iets lichter sta, dan kan het in de Amstel op zijn plek vallen. Het is sowieso een speciale wedstrijd voor mij, omdat ik als junior twee jaar in Limburg gewoond heb. De nationale selectie van de Verenigde Staten heeft daar een huis. Onze hele generatie is dus twee jaar in Sittard geweest. De mooiste herinneringen die ik als wielrenner heb, komen uit die periode. Zestien, zeventien jaar en daar rondhangen in Europa, om dat voor het eerst te ervaren. Een mooie tijd.”
Tromferen in de Tour en wedijveren op WK
Na de Amstel richt Simmons zich opnieuw op het Amerikaans kampioenschap op de weg, de Tour de France en het WK in Canada. “Ik wil dit jaar vooral mijn stap van vorig jaar bevestigen en mezelf bewijzen. Mijn grootste doel is om een rit te winnen in de Tour. En dan naar het WK. Mijn derde plek in de GP de Montréal (op het parcours waar het WK grotendeels plaatsvindt, red.) heeft me veel vertrouwen gegeven. Dat kwam vorig jaar als een verrassing. Skjelmose kwam me opzoeken in Colorado en samen trainden we drie weken voor de Canadese wedstrijden. Ik wist dat ik goed was, maar ik had er nog nooit uitgereden…”
foto: fotopersburo Cor Vos
“Ik voelde daarom geen druk”, vervolgt hij. “Tijdens de koers voelde ik mezelf niet verslechteren, terwijl ik dat bij anderen wel zag gebeuren. Uiteraard koerste ik voor plek twee (achter Tadej Pogačar, red.). Maar dat ik daar zat in een finale van een koers met 4000 hoogtemeters en mijn gewicht, gaf me echt een vertrouwensboost. Zeker met de ploeg waarmee we kunnen starten, dat is een team waarover de Verenigde Staten lange tijd niet heeft kunnen beschikken. Op het parcours in Montréal kunnen potentieel drie Amerikanen meedoen voor een medaille.”
Hij doelt daarmee op Matteo Jorgenson, Neilson Powless en zichzelf. “De groep die we nu hebben is best goed in het voor elkaar door het vuur gaan. Iedereen is eerlijk en uiteindelijk rijden we voor diegene die op die dag het beste is. We offeren elkaars kansen daarvoor op. Hopelijk ben ik degene waar het eind september om draait. In de nationale ploeg rijden is sowieso een eer. We willen vechten voor die medaille, want het is al een hele tijd geleden dat dit nog eens gelukt is. Ik denk dat het al van de wereldtitel van Lance Armstrong geleden is (klopt, red.). Te lang geleden. Tijd om dat te veranderen.”
Om te reageren moet je ingelogd zijn.