Interview Na 100 dagen en bijna 15.000 kilometer voor het goede doel, heeft Jelle Wallays afgelopen week zijn lange fietstocht door Europa afgerond. De 35-jarige ex-prof doorkruiste in die periode ruim 20 Europese landen om geld te verzamelen ten voordele van Kom op tegen Kanker. Het is een reis geworden die Wallays als mens heeft veranderd, vertelt hij aan WielerFlits.

Wallays werd voor zijn tocht geïnspireerd door zijn overleden oom en mentor Luc Wallays. Op 2 april vertrok hij in zijn thuisstad Roeselare na Dwars door Vlaanderen aan zijn tocht, op 11 juli zat die erop in zijn thuisstad Roeselare.

“Een heel speciaal gevoel”, zegt Wallays. “Ik heb honderd dagen lang geleefd in een rush. Het was lang geleden dat ik nog zo veel mensen had samen gezien, omdat ik zeker 90% van de tijd alleen heb gefietst. Bij de aankomst was ik zeker niet de enige in tranen, wat toch wil zeggen dat je iets fantastisch hebt verwezenlijkt. Dat heeft toch wel iets met mij gedaan.”

Heb je het gevoel dat de reis heeft gebracht wat je wilde: je nonkel een dienst bewijzen?
“Absoluut. Het was een verhaal dat ik heel graag wilde afronden. Niet alleen voor mezelf en mijn familie, maar ook om geld in te zamelen voor Kom Op Tegen Kanker. Op die manier kon ik ook alle families die hetzelfde meemaken een hart onder de riem steken en luisteren naar hun verhalen.”

Wallays vertrok op de dag van Dwars door Vlaanderen – foto: Cor Vos

“Tijdens mijn carrière als renner werden die emoties vaak opzij geschoven. Toen mijn nonkel, mijn inspirator ziek was, werd dat niet gezien. Mensen zien ons alleen maar op televisie koersen en daarnaast hard trainen, maar de achtergrond is minder bekend. Soms is het een heel harde strijd om naar een kleine prestatie toe te werken. Mijn aankomst in eigen land na honderd dagen fietsen, voelde minstens even goed als de aankomst van Dwars door Vlaanderen die ik won. Je bereikt een doel, maar je hebt er wel hemel en aarde voor moeten verzetten. Dat is in het wielrennen zo, maar in het dagelijkse leven is dat evenzeer het geval.”

Was het wel vaker een emotionele tocht?
“Ja, en dat waren vaak ook de mooiste momenten. Als ik ergens zat te rusten, kon ik vaak mijn verhaal doen bij de mensen. Ze waren in eerste instantie aangegrepen, maar wat ik nog mooier vond, is dat ze meestal ook meteen bereid waren om een donatie te doen voor kankeronderzoek. Dat heeft me veel kippenvelmomenten bezorgd. Zo veel mensen hadden op hun beurt ook met kanker te maken gekregen en vertelden mij hun verhaal. Dat is eigenlijk niet normaal, dat heeft me zwaar geëmotioneerd.”

Heeft dat jezelf ook in een bepaald opzicht veranderd?
“Ik denk dat ik nu rustiger in het leven sta. Ik heb op dit moment geen ziekte of onzekerheid waartegen ik moet vechten. Ik had wel de onzekerheid of ik de tocht tot een goed einde zou brengen, terwijl dat wel mijn goede doel was. Maar bij een diagnose kanker heb je in sommige gevallen nog drie maanden te leven. Dat brengt nog veel meer onzekerheid met zich mee.”

Met andere woorden: het heeft je eigen afzien in perspectief geplaatst?
“Absoluut. Ik heb enkele momenten gehad dat ik aan stoppen dacht, omdat ik zodanig moe was. Ook het weer zat soms helemaal niet mee. Maar dan blikte ik terug naar mijn nonkel, die ook zat te vechten om zo lang mogelijk mijn steun te zijn. Op een bepaald moment kwam dat tot een einde. Maar voor mij lag mijn eindstreep in Brugge, nu kan ik rusten en hopen op mooie steun voor de research over kanker.”

Wallays bij een van zijn grootste overwinningen – Foto: Cor Vos

Is dit verhaal nu definitief afgerond voor jou?
“Nee, ik heb wel veel gefilmd en er was een partner die vanaf het begin in mijn project geloofde. Nu is het kijken of er interesse van televisie is of niet om een documentaire te maken. Dan is het zien hoe het loopt. Voor mezelf heb ik een mooi verhaal kunnen afronden, maar ik wil dat verhaal nog graag met zo veel mogelijk mensen kunnen delen. Dat kan in de vorm van spreekavonden voor groepen of bedrijven, waar je de emoties goed ziet, maar zeker ook met die docu. Het ondernemingsverhaal, afzien op de fiets en het goede doel zijn drie facetten waar ik veel over kan vertellen, en ik doe dat ook heel graag.”

Inspireert dit nu voor potentiële toekomstige uitdagingen?
“Dat zeker. Er is ook nog iets op til, maar ik kan al zeggen dat het sportieve er zal blijven inzitten. Verder was ik voordien personal trainer, gaf ik spinning lessen en werkte ik als regulator bij Flanders Classics. Die zaken pak ik allemaal terug op.”

Het zijn ook allemaal jobs die te maken hebben met de fiets. Is jouw liefde voor het stalen ros groter of juist minder groot geworden na je avontuur?
“Ik heb nog vaak nagedacht dat ik het superspijtig vind dat mijn carrière zo abrupt is gestopt, omdat ik nog altijd mijn niveau haalde. Ik had heel graag nog voor een ploeg op kop gereden in gelijk welke wedstrijd, en was niet vies om een kopman te ondersteunen. Als ik dan kijk naar wat ik de afgelopen weken heb meegemaakt, weet ik niet zeker of elke prof die uitdaging zou voltooien. Ik dacht zo vaak: ik fiets echt nog graag, ik ga nog graag door de muur. Mijn liefde is zo groot dat ik nog graag prof was geweest, maar ik mag niet vergeten dat ik die droom al langer heb ingevuld dan de meeste mensen die dat ambiëren.”

En uiteindelijk heb je op deze manier je teleurstelling toch ook omgezet in iets positiefs?
“Dat was ook de bedoeling voor mezelf, misschien zelfs een hoofddoel. Ik ben trots dat ik het gedaan heb. Alleen al starten was een hele onderneming, de finish halen was nog lastige. Als het dan lukt, is dat een heel grote overwinning.”

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Jelle Wallays (@speedywally)